Ontmoeting met Neal Casal

Door: Günther Bazaar

In tegenstelling tot wat de wereld der IT bedrijven ons wilde doen geloven was de milleniumwende voorspoedig verlopen. Voorjaar 2000 konden we, Donald Keasberry en ik, dan ook in alle rust naar het verre Beverungen rijden om daar het jaarlijkse Orange Blossom Special Festival mee te gaan maken. We hadden de rit al een paar keer eerder gemaakt en wisten dat we er 5 a 6 uur over zouden gaan doen. Onze stemming was van relaxed en vrolijk. Ik kon eindelijk wat afstand nemen van het gezin, Donald van zijn hectische werkzaamheden.

Ter hoogte van Woerden kwamen we vast te staan in een file. Dat kwam goed uit want dit verschafte ons de gelegenheid om op ons gemak een lekkere vette joint te draaien. De reis verliep voorspoedig. Als je eenmaal Arnhem nadert krijgt de A12 al een autobahnachtige allure. We besloten om pal voor de Duitse grens, net voorbij Zevenaar nog even het allerlaatste Nederlandse tankstation te bezoeken om wat lekkernij in te slaan. We parkeerden de auto en ik zei, eigenlijk als grap, tegen Donald: Joh: we kopen ook een Telegraaf, het is zaterdag, je zal zien dat Jip Golstein een verhaal heeft over Neal Casal, man.

Jip is inmiddels (veel te jong) gestorven maar wij hebben hem erg hoog staan, of zitten. Enfin, nu ligt hij. Hoewel Jip zijn hele leven scribent is geweest van de meest leugenachtige krant van het land was zijn pagina al 30 jaar verplichte kost voor liefhebbers van echte muziek. De redactie van de gezond-verstand-krant liet Jip ook maar een beetje zijn gang gaan. Ze wisten dat hij niet voor een groot publiek schreef maar Jip verschafte de krant een literair imago, wat linkserig en alternatief en de krant, wier persen er in 40-45 lustig op los draaiden, kon dat heel goed gebruiken.

Maar groot was onze verrassing toen dus bleek dat Jip echt een paginagroot interview had met onze held. We spelden het hele stuk, smulden ervan en onze stemming bereikte reeds voor de grens een euforisch hoogtepunt. We kregen steeds meer het gevoel dat we iets bijzonders mee zouden maken.

Het festival vierde het 1e lustrum, wij gingen voor de 4e keer. Reinhardt, de grote man achter de schermen, hadden we in die jaren leren kennen als "ein echtes mensch'' . Een ware liefhebber van de menselijke maat, muziek met een traan, rechtstreeks vanuit het hart.

Ook verheugden wij ons op onze accommodatie. We hadden een mooi hotel; geboekt dat we al eerder hadden bezocht. Het Hotel heet: "Blick am Weser" en inderdaad, het uitzicht daar op dat rustiek kronkelende riviertje door het berglandschap van de streek rond Beverungen doet de grootste cynicus, zelfs Don, soms stilvallen.

Bij aankomst echter bleek het hotel te zijn volgeboekt door een club bejaarde wandelaars, al of niet met stok of rollator. Maar, het hotel had alles al geregeld, voor 'ein schones en fresches zimmer' konden we terecht bij Frau Ute, auf einem Privat Zimmer.

De woning van deze sympathieke middelbare vrouw was niet ver van het hotel en de kamer die ze voor ons had gereserveerd was mooi groot en rook heel fris. Er zat ook een fijne badkamer met ligbad aan vast. Eigenlijk waren we erg in onze sas met deze oplossing want we hadden meer comfort dan in het hotel.

Bij aankomst kregen we al direct iets te eten en te drinken aangeboden. Voor 40 mark per persoon zouden we 24 uur per etmaal worden volgepropt met allerhande lekkernijen. Daarvoor in de plaats moesten we wel haar levensverhaal aanhoren. We zaten in de hal, onder de kop van een edelhert dat door haar man was geschoten. Haar man was architect en was altijd bezig. Dochterlief was het huis uit en woonde in Trier. Nou, wij waren 6 uur onder weg maar Trier lag op 8 uur fahren. Om de eenzaamheid te lijf te gaan had ze besloten tot verhuur van wat kamers. Het was haar hobby de gasten te verwennen voor een luttel bedrag.

Nadat we ons hadden opgefrist besloten we naar het festivalterrein te gaan. Het festival werd geopend door Neal himself. Hij begeleidde zichzelf op akoestische gitaar en zong circa 45 minuten wat prachtige liedjes aan elkaar. Bij een heel mooi nummer liet hij zich begeleiden door een zangeres van Hazeldine die haar faam dankte aan haar stem die de vergelijking met een nachtegaal makkelijk kon doorstaan. Na afloop kwam er een herrie bandje en de eerste druppels vielen gestaag naar beneden. Wij hielden het voor gezien.

Het was vrijdagavond, het festival was weliswaar begonnen maar het hoogtepunt is altijd de zaterdag. Dan wordt er van 's-morgens vroeg tot 's-avonds laat gemusiceerd. De rest van de vrijdagavond hielden wij ons bezig met eten (veel), drinken (veel), blowen (veel) en backgammon spelen op onze kamer (veel). Het werd laat.

Zaterdag (ikzelf had net ontbeten, Donald was al aan een lunch toe) togen wij rond het middaguur naar het festivalterrein. Het was weer ouderwets gezellig en wij verwonderden ons erover dat het hippiedom nooit werkelijk is verdwenen bij onze oosterburen. Hele families getooid met kralenkettingen en op sandalen voortbewegend, bevolkten de tuin van de villa van Glitterhouse Records. Ik kreeg als snel in de gaten dat er een kraampje was waar koffie met cognac voor een prijsje van slechts 5 mark werd verkocht.

De muziek was net als de jaren daarvoor weer erg matig zo in de middag. Hoewel er sprake is van een kleinschalig gebeuren is 1200 mensen natuurlijk wel heel veel voor een Duits bandje als Buddy and the Hurdle, om maar eens een naam te noemen. Nochtans hadden we een heerlijke tijd. De zon kwam door en het leven lachte ons tegemoet. We verheugden ons op het optreden van Neal maar dan met band. Dat zou het hoogtepunt worden van het festival. Bizar toeval wilde dat op datzelfde moment het Nederlands Elftal zou spelen tegen Joegoslavië in het kader van het E.K. in eigen land. Het optreden van Neal was rond 20.00 uur gepland. Rond de klok van 16.00 uur besloten we dan ook het stadje in te trekken om wat te eten. Mijn reisgenoot heeft iets met Aziatisch eten en vanwege de zo lief glimlachende serveersters besloten we ons te laven in het plaatselijke Chinese restaurant. We genoten daar van Duits bier en een rijsttafel van onbestemde afkomst. Toen ik mijn vork naar mijn keel bracht om de eerste hap kleffe rijst naar mijn mond te brengen stikte ik daar bijna in. Want wie verscheen daar achter de openslaande deur? Jawohl, herr Casal himself! In zijn volkomen uppie (waar is de band?, wilde ik vragen maar ik kon geen woord uitbrengen) betrad hij het etablissement. Hij keek rond en met een blik van herkenning zeeg hij neer aan een tafeltje schuin naast dat van ons.

Vanaf dat moment konden wij geen hap meer door onze keel krijgen en besloten we dat dat kwam door de bedenkelijke kwaliteit der spijzen. Het bier daarentegen smaakte uitstekend zodat we na de maaltijd aan een flinke nazit begonnen. Met een schuin oog de wereldster Casal monitorend (je ontkomt er niet aan om zelfs in het buitenland wat werkjargon te gebruiken) en onderwijl een plan smedend hoe met hem in contact te komen. We constateerden dat 5 minuten na binnenkomst Neal al een groot bord eten kreeg uitgeserveerd waarvan hij 3 happen nam om vervolgens het bord opzij te schuiven. Hij riep een vrolijk glimlachende serveerster (we vermoedden dat ze zelf ergens anders had gegeten) en vroeg om the Bill. Over het algemeen spreekt men in Duitsland weinig engels maar chinezen daarentegen beheersen de term afrekenen in zeker 30 moderne talen. Nadat hij had afgerekend stond Neal op en leek het restaurant te gaan verlaten. Hij liep langs ons tafeltje en ik bromde iets van: Hey Neal, nice to meet you over here, we just read an article in a dutch newspaper. Opeens keek hij heel geïnteresseerd naar ons, vroeg heel beleefd of hij op een stoeltje aan onze tafel mocht zitten en vroeg naar dat interview. We vertelden hem dat het een groot en lovend stuk was. Hij vertelde dat ie een vreselijke nice time met Jip had gehad in Emsterdem en dat hij het zo'n aardige vent vond. Hij wilde het stuk wel zien. We vertelden dat het op onze kamer lag maar dat we het vanavond wel mee zouden nemen naar het festival. Dat vond ie een goed idee. Donald ondertussen pakte de minidisc uit en zette de opname aan. Wel vroeg hij eerst toestemming. No problem, tape maar lekker. Of we ook het optreden gingen opnemen vroeg Neal. Ja natuurlijk of wilde hij dat liever niet? Nou, hij had er geen probleem mee. En zo zaten we een minuut of twintig lekker te kletsen. We trakteerden hem op drank maar hij dronk just Coca Cola. Hij vertelde ons dat hij Nederland zo leuk vond. Coffeeshops you know! Nou ja, eenmaal op dat onderwerp beland lieten we hem zien wat we allemaal met ons mee torsten. Zakken vol hadden we bij ons en we boden hem een zakje aan met een straatwaarde van zeker 20 Hollandse guldens. Kadootje van ons omdat hij zoveel kadootjes geeft in de vorm van mooie liedjes. Hij nam het lachend in ontvangst: The Boys from the band will like this! Zwaaiend naar ons verliet hij het Chinese restaurant, terwijl wij daar met rode konen achterbleven. Ook wij vonden dat het tijd was om te gaan en reden naar ons pension waar frau Ute ons voor de honderdste keer vroeg: Alles schon? We fristen ons wat op, stopten de dikke zaterdag Telegraaf bij ons en reden weer naar het festival terrein. Het optreden van Hazeldine viel wat tegen. Het leek alsof de meiden een flinke ruzie hadden gehad. Met mannen is dat risico toch kleiner. Die spelen gewoon maar deze hormonaal aangestuurde wezens zijn uitermate gevoelig dus als ze spelen is het of vreselijk geïnspireerd en goed of bar en boos slecht.

Om 20.00 uur sharp werd Neal aangekondigd door Reinhardt: Unserer Freund from der USA! Tijdens het soundchecken en inpluggen liepen we naar voren, riepen Neal en overhandigden hem de complete zaterdageditie van de grootste krant van Nederland. "Do I have to read all this?" riep hij ons toe? Nou no, zeiden we, maar op deze manier kreeg hij een goed beeld van de krant die over hem schreef. Nou ja, mompel mompel mompel, thanks boys, have a nice time riep hij en hij boog zich weer over zijn plugjes, stekkertjes en toestandjes. Hij zag er behoorlijk stoned uit, het was ook lekkere skunk die hij had gekregen. Het optreden was niet veel. Wel lekker hard maar volkomen uit balans. De zang kwam niet door, de drummer drumde sneller dan ie moest, de gitaren hijgden er achteraan.

Ook deze keer werd weer bewezen dat Amerikanen niet bestand zijn tegen de geneugten van onze nationale trots, het in de woonkamers van bijstandsmoeders gekweekte groen, dat zoveel vreugde schept in de harten van middelbare mannen. Hoogtepunt van het optreden was het beltoontje van een leuk blond meisje dat voor ons stond. Het was een lekker melodietje maar toen ze opnam hoorden we het meteen want ze gilde het uit: Nederland staat met 3-0 voor!