“Het leek alsof m’n tikker even stilstond”



Foto: Hans Broere, samen met Paul Harvey en Ian Siegal.

Introductie door Erik Bevaart:

Hans Broere (geb 1962) werd al op jonge leeftijd gegrepen door het muziekvirus. Toen hij in 1993 de kans kreeg zijn leidinggevende functie in het bedrijfsleven in te ruilen voor een baantje in de muziekindustrie, hapte hij meteen toe (en werd hij door de halve wereld voor gek verklaard). Inmiddels is hij sinds 1997 werkzaam bij Bertus Distributie, waar hij verantwoordelijk is voor promotie/marketing van de exclusieve Bertus labels. Soms treft men hier minder bekende artiesten aan, maar wél interessante. In deze categorie valt wat mij betreft American Music Club met zanger Mark Eitzel.

Wie Hans Broere kent, weet dat hij bescheiden, vriendelijk en ijverig is en zodoende is hij -waar hij ook komt in deze branche- een aangename verschijning. Of hij de ideale schoonzoon is, is mij niet bekend; wél is in dit interview de bekentenis te lezen dat hij zijn schoonmoeder eventueel zou willen verkopen. Hans heeft een brede muzikale smaak, met een sterke voorkeur voor blues/roots. Muziek is als ademen volgens hem. Zonder, zou je het knap benauwd krijgen.

1-Wat verzamel(de) je op gebied van muziek?

Wat heet verzamelen? Ik koop vanaf de lagere school al singles (destijds van The Sweet / Slade), LP’s en dat zijn later uiteraard CD’s en DVD’s geworden. Het is altijd een redelijk vlotte stroom van in- en uitgaand materiaal in Huize Broere, zodat de verzameling niet al teveel uit de klauwen loopt. Smaak is aan verandering onderhevig en ik heb ondertussen al veel heel opgeruimd. Ja, een enkele keer met spijt achteraf ;-) Verder heb ik in de loop der jaren wat posters en memorabilia verzameld.

2-Wie zijn je favoriete artiesten?

Uh, moet dit een paperback of hardback boek worden, haha. In eerste instantie schieten meteen Tom Waits en Howlin’ Wolf te binnen, maar een artiest als John Martyn schurkt daar al aardig tegenaan, net als Muddy Waters. Er zijn heel wat acts waarvan ik graag albums zou willen meenemen, mocht ik naar een onbewoond eiland verbannen worden. Ian Siegal, Wilson Pickett, Otis, Don Covay, Mitch Ryder, Paul Weller (The Jam), Arno, Kaizers Orchestra, Gavin Friday, Gomez, I am Kloot, Loved Ones, Legendary Shack Shakers, Dr. Feelgood, Barrence Whitfield, Sharon Jones & The Dap Kings, Nathaniel Mayer, Andre Williams, Cuban Heels, The Now Time Delegation, Dirtbombs, King Kahn, Johnny Cash, Fabulous Thunderbirds (lange tijd favoriet geweest, maar is inmiddels lang geleden), The Blasters, T-99, Dead Brothers, Serge Gainsbourg, The Seatsniffers, Red Devils etc. Doe er ook maar een Stevie Ray en (vooral) Jimmie Vaughan bij en nog maar een worp blues/roots boys: Hollywood Fats, Little Charlie, James Harman, Sugar Ray & The Bluetones, John Hammond, Junior Watson, The Paladins, Son House, Mississippi John Hurt, de halve Fat Possum stal (RL Burnside, Jr. Kimbrough, T-Model Ford) en ga zo maar door. Als het maar geen bluesrockers zijn, die cliché op cliché stapelen. Die hebben we inmiddels wel gehoord.

Foto: Mark Eitzel.

3-Wat kan je zeggen over het meest memorabele concert dat je hebt bijgewoond?

Het mogen er maar drie zijn? Dat wordt lastig. In elk geval Tom Waits in Den Haag. Dat was dus de voorlaatste keer dat hij hier was. In 2000? ‘k Ben niet zo goed in jaartallen. Geloof dat ik het kaartje nog wel ergens heb…..het enige kaartje dat ik ooit bewaarde, als ik me niet vergis.
‘k Was al jaren fan en had de man nog nooit live gezien. Het moment dat hij het podium opkwam, de microfoon greep en z’n scheur opentrok, was onbeschrijflijk. Het leek alsof m’n tikker even stilstond….wat een power en uitstraling. Dan moet een optreden van Engelands enige echte bluesheld van het moment, Ian Siegal (waarvoor ik me overigens uit de naad heb gewerkt), toch nummer twee zijn. Het North Sea Jazz optreden in 2005, omdat het op het hoofdpodium was, of het optreden op het Belgian Rhythm & Blues Festival (ook in 2005), dat qua sfeer onovertroffen was. De hele tent, vol met duizenden mensen, bleef aan het einde van de set net zo lang schreeuwen, totdat de organisatie Mr. Siegal maar een kwartier of 20 minuten extra gaf…ongeëvenaard. Dat BRBF optreden moet toch m’n nummer twee zijn geweest en nummer 3…..I don’t have a clue. Het kunnen er zoveel zijn: David Bowie (Ahoy, eind zeventiger jaren), John Martyn (diverse optredens), John Butler Trio (Crossing Border 2004), Red Devils (Nighttown, 19something), Holy Barbarians, Paul Weller, T-99, Paladins, T-Birds, of het Canadese Elliott Brood, dat o.a. nogal overrompelend was op SXSW dit jaar. Zo kunnen we nog wel even doorgaan.

4-Wat is je favoriete album aller tijden?

Heb ik niet maar ik zal het korter houden dan hierboven en noem er drie. “Blue Valentine” van Tom Waits….of “The Heart Of A Saturday Night”, “Swordfishtrombones”…uh, “Mule Variations”? Haha, daar begint het gelazer alweer.
Dan “Meat & Potatoes” van Ian Siegal en vervolgens wordt het knokken voor diverse albums van Howlin’ Wolf en John Martyn of “Bring It On” van Gomez. Andere Desert Islands discs zijn o.a. “You Better Do Right” van The Loved Ones en “The Wicked Pickett” van Wilson, “Cherrystone Park” van T-99, “County Fair 2000” van Phil Alvin en nu kan ik maar beter stoppen, anders loopt het alsnog uit de hand. Dit is sowieso een momentopname. Morgen schieten me vast weer anderen te binnen en dat geldt voor het merendeel van de hier gegeven antwoorden.

5-Wat is je favoriete song aller tijden?

Ik ga dit steeds minder leuk vinden…..just kidding. Onmogelijke opgave, hier zijn er een paar: “Teenage Kicks” van The Undertones (alles gezegd in 2 minuten en een beetje), “Going Underground” van The Jam (kocht het single-tje in Londen), Kick Out The Jams van MC5, “16 Shells From A Thirty Ought Six” van Tom Waits, “Death Letter Blues” van Son House, “Oh Red” of “Commit A Crime” of iets anders van Howlin’Wolf, “Long Distance Call” van Muddy, and so on. Wacht even, nog eentje dan: “White Wedding” maar dan in de uitvoering van T-99. Geweldig. Totaal ander sfeertje dan Billy Idol en wat een sound.

Foto rechts: Julian Cope.

6-Wat is je laatste aangeschafte cd/lp/dvd?

“Keep Reachin’ Up” van Nicole Willis and The Soul Investigators en “High Temperature” van Guy Forsyth omdat ik hem kwijt was. Misschien een van die schijfjes, die ik ooit een naar de tweedehands shop bracht en er spijt van kreeg ;-)

7-Welk hoofdstuk uit 50 jaar pophistorie sprak je het meest aan of verraste je?

Met het schaamrood op de kaken….ik heb het niet gelezen. Ben niet zo’n lezer, neem (of maak) er geen tijd voor. Ben o.a. ook nog een redelijk fanatiek filmliefhebber dus dat (en andere dingen) vergt ook de nodige tijd.

8-Is er in het boek een passage die je als ‘herkenningspunt’ ziet, bijv. foto van een concert waar je bij aanwezig was?

De foto’s uit het boek heb ik wel gezien en die van Tom Waits is favoriet. Deze is namelijk genomen tijdens het bij vraag 3 genoemde concert.
Er hangt hier een exemplaar van aan de muur. Die van Solomon Burke is ook een “herkenningspunt” omdat ik net met de promotie ben begonnen van z’n nieuwe album “Nashville”. Geproduceerd door Buddy Miller, met bijdragen van o.a. Gillian Welch en Emmylou Harris. Kopen die prachtplaat…..sorry, kon het niet laten ;-)

9a-Van welke overleden artiesten had je graag een concert bijgewoond?

Howlin’ Wolf. Daar zou ik m’n schoonmoeder voor verkopen….

9b-Stel je favoriete dodenorkest samen.

Maar dat bestaat al; de heren Dead Brothers uit Zwitserland, voor al uw begrafenissen en partijen. Puike band.
Okay, Howlin’Wolf moet dan maar in dat orkest….of toch Wilson Pickett voor de vocalen? Verder Hollywood Fats en/of Muddy Waters op gitaar.
Zet er een strakke (uiteraard overleden) ritmesectie bij en het feest kan beginnen. Nog meer fijne vragen?\

10-Welk van de afgelopen 5 decennia spreekt je muzikaal het meest aan en waarom?

Ook lastig want elk decennium had z’n charme. Zelfs de jaren tachtig, die vaak als ‘magere jaren” worden afgeschilderd. Persoonlijk zou ik waarschijnlijk voor de jaren zeventig kiezen omdat ik toen zelf van alles ging ontdekken. Ben thuis opgegroeid met The Beatles, CCR, Louis Armstrong, Ella Fitzgerald e.d. en ontdekte op jeugdige leeftijd “the blues” al. Kocht m’n eerste Muddy plaat toen ik een jaar of 12 was. Die kerel in de platenzaak keek alsof-ie water zag branden. Ik luisterde echter ook naar rock, reggae/ska, soul…..en punk stak de stekelige kop natuurlijk op. Zeventiger jaren dus.

11-Welke muzikanten zijn het meest onderschat of ondergewaardeerd?

Dat zijn er teveel om op te noemen. Sommigen beweren dat elke artiest het podium krijgt, dat-ie verdient maar daar ben ik het niet mee eens.
Er zijn talloze acts, die zeer de moeite waard zijn maar veroordeeld zijn tot een bestaan in de marge. Het aardige van mijn vak is, dat je een steentje kunt bijdragen en artiesten naar een hoger plan kunt tillen. Daar ligt ook de uitdaging en het is elke keer weer bevredigend als het lukt en de artiest in kwestie blij is met het geleverde werk.

12-Welk nummer zou je graag gecoverd zien door je favoriete zanger (es)?

Is geen enkele vraag eenvoudig dan? O ja, vraag 9a. Okay, Ian Siegal die iets van Howlin’Wolf doet misschien, want andersom gaat niet meer. Laat Waits maar gewoon eigen werk doen, dat bevalt me prima. Antony iets van Slayer wellicht? Maar zonder dollen, John Martyn maakte wat mij betreft een geweldig cover album met “The Church With One Bell”. Nummers van Portishead tot Billie Holiday, van Dead Can Dance tot Ben Harper maar dan in een typisch Martyn jasje. Lichtelijk briljant. Big John rules.

13-Wie is de meest beroemde of indrukwekkende muzikant, die je ontmoet hebt of het podium mee gedeeld hebt?

Ik denk dat het antwoord Julian Cope moet zijn. Heb een aantal jaren geleden een dag/avond met hem in Amsterdam doorgebracht en hij deed heel wat koppen draaien. Men is in Sin City wel wat gewend maar de army outfit, het geel/groen geverfde gezicht met blauwe ogen en het haar waarin een Molotov cocktail leek ontploft, viel toch aardig op. Fantastische dag met hem gehad. Saint Julian zat vol met prachtige verhalen en anekdotes over o.a. Teardrop Explodes, de strijd met The Bunnymen’s Ian McCulloch (waar ik ook een paar keer mee werkte), Stonehenge en de Nederlandse hunnebedden natuurlijk. Balancerend op het randje van genialiteit en gekte, een hoogtepuntje. Ryan Adams en Mark Eitzel waren o.a. ook uh, intrigerend. De laatste in meer positieve zin dan de eerste.
Zelden iemand meegemaakt, die bij een eerste ontmoeting (was een persdag) zo open en eerlijk was over zijn leven, relatie en z’n thuisland, de Verenigde Staten….en vooral wat er allemaal mis mee was volgens hem.
Billy Bragg is ook een boeiende kerel. Intelligent, vaak bloedserieus maar ook erg humoristisch. Damn, morgen herinner ik me vast de meest indrukwekkende ;-)

14-Wat vind je een typerende opmerking van jezelf over (een bepaald onderdeel van) de muziekentertainment en wil je als statement zeggen, m.a.w. wat getuigt van jouw visie t.a.v. de muziekindustrie?

Het zijn allemaal a**holes in de industrie….totdat het tegendeel is bewezen. Dat is nog’es vrienden maken ;-)
Nog één dan: SUPPORT LIVE MUSIC! Okay, een toegift dan: BUY, DON’T BURN! Wat, nog een toegift? Well, you’re a great audience, so another encore: INDIE RULES!

15-Heb je nog tips voor luisteraars en lezers op één of ander gebied van muziek?

Uiteraard. In elk geval voor elke zichzelf respecterende blues/rootsliefhebber. Check vanaf nu weer regelmatig de website van Cool Buzz, het label dat albums uitbracht van bands als Drippin’ Honey, T-99, The Strikes, The Harmony Two Tones, Cuban Heels etc. De site zal binnenkort weer ge-update worden en e.e.a. heeft niets te maken met het feit dat ik sinds kort (mede-)eigenaar van het label ben ;-) Was dit een reclame uiting?
Er is echter heel veel te ontdekken, dus ga gewoon op zoek. Het “www” biedt tegenwoordig zoveel mogelijkheden. Zoek en gij zult vinden…..en kopen in de winkel natuurlijk. Die CD speciaalzaken moeten blijven bestaan om er te kunnen snuffelen.

16-Wie stel je voor om te zijner tijd als gast voor deze rubriek uitgenodigd te worden?

Leo Blokhuis, m.i. de sympathiekste kerel in Nederland muziekland. Moet ook wel, als je net als ik oorspronkelijk uit Schiedam kom, haha. Bovendien is hij een wandelende pop-encyclopedie. Als Leo te druk is, Paul Harvey (programmamaker bij NPS Radio met een koffer vol ervaring), of Mischa den Haring, de meest smaakvolle en veelzijdige gitarist in klompenland, wanneer het om rootsmuziek gaat. Niet geheel toevallig mede-eigenaar van bij 15 genoemd label.

Zijn we aan het einde? Jammer ;-)