1-Wat verzamel(de) je op gebied van muziek? Mijn Everly Brothers platen- en cd-collectie is mij dierbaar. Zo ben ik in het bezit van vrijwel alle (nog splinternieuwe) elpees op het Warner Brothers-label (mono én stereo) die bijna 50 jaar geleden werden gereleased. Die zal ik bij me houden tot ik mijn laatste adem uitblaas. Ook bezit ik nog leuke dingen uit de tijd dat ik hoofdredakteur was van diverse muziekbladen. Dat vak beoefende ik tientallen jaren en er viel toen nog wel eens iets in mijn schoot. Zoals een gesigneerd Madonna-fotoboek (waarvan de verpakking zelfs nooit open geweest is), een aangebroken pakje sigaretten van Brian Ferry, grote originele H&M posters van Pamela Anderson die indertijd letterlijk van de abri's werden afgerukt en enkele originele zwart/wit foto's op A-4 formaat van Elvis Presley, voorzien van door hemzelf geschreven tekstregels. En natuurlijk de nodige 'hebbedingetjes' van mijn grote idolen: de Everly Brothers. Zoals hun handtekeningen in het plakboek dat ik in 1959 of 1960 van Don & Phil samenstelde en waar ik op school nog een prijs mee gewonnen heb.

2-Wie zijn je favoriete artiesten?

Don & Phil Everly. Die hebben mijn muzikale leven in feite bepaald en zijn er verantwoordelijk voor dat ik ooit ben gaan zingen, (song)teksten ben gaan schrijven en ben gaan optreden met mijn eigen band 'Fun-Of-It'. Met deze formatie toerde ik door Duitsland, maakte ik een paar platen en trad ik o.a. op in de voorprogramma's van de Kinks en de Pretty Things. Mijn muzikanten uit die tijd waren zo slecht nog niet. Leo is nog altijd een prachtige gitarist en drummer Henk en bassist Ruud, die hun lange haren allang niet meer hebben, maken nu deel uit van het Residentie Orkest.

3-Wat kan je zeggen over het meest memorabele concert dat je hebt bijgewoond? Ik was een stille genieter bij tal van Everly-concerten, nationaal en internationaal. Maar de beleving van het Everly Brothers Reunion Concert in de Royal Albert Hall in Londen (1983) was het mooist. Ik was trouwens niet hun enige bewonderaar. Alle tickets waren binnen een half uur uitverkocht en om mij heen, in de immense concertzaal, genoten ook tal van supersterren van dit unieke concert, zoals Paul McCartney, Roger Daltrey, Cliff Richard en Mark Knopfler. Door mijn werk had ik in die tijd het geluk om regelmatig in kontakt te komen met de groten der aarde, maar het was toch een heel speciale gewaarwording om in de pauze, drie stoelen naast mij, Paul McCartney in een reep chocola met hazelnoten te zien bijten. Een ander onvergetelijk concert was dat van de Beach Boys in het Concertgebouw in Amsterdam. Dat concert zou om 20.00 uur beginnen en de zaal zat al vol, maar de Boys stonden op dat moment nog op het vliegveld Heathrow in Engeland. Vanwege de ondoordringbare mist was er vanaf Amsterdam namelijk geen (normaal) vliegverkeer mogelijk, dus er werd ook niet naar Heathrow v.v. gevlogen. De befaamde Paul Acket, organisator van het concert en tevens mijn (fijne) baas in die tijd, wist wel een oplossing. Hoe het precies in elkaar zat weet ik niet meer, maar wél dat Acket er op een of andere manier in slaagde een vliegtuig te huren dat hij, ik dacht vanuit Belgie, naar Londen liet vliegen om de Strandjongens op te halen. Die zagen het niet zo zitten. En hadden het o.a. over het vliegtuigje waarin Buddy Holly, in noodweer, verongelukt was toen hij naar een optreden wilde vliegen. In het Concertgebouw begon het publiek, dat zich inmiddels stierlijk verveelde, eind de avond behoorlijk opgefokt te raken. Hoewel hen was medegedeeld dat de Beach Boys toch écht onderweg waren. Pas uren later, rond 04.30 uur in de ochtend, arriveerden de Beach Boys, die in Brussel waren geland en vervolgens met bergen bagage in niet minder dan 15 taxi's stapvoets naar Amsterdam waren gereden, in het Concertgebouw. Het gejuich was overdovend toen de Boys het podium opwandelden met een simpel: "Hi!" Nog geen noot gespeeld, maar meteen een staande ovatie waar geen einde aan kwam.

Ik heb hier met Hans Rouw, die momenteel presentator/verslaggever bij Omroep West is, later nog wel eens over gesproken. Genietend van zijn bijzondere schrijftalenten, heb ik vele jaren met het grootste plezier met Hans samengewerkt. Hans wist waarover hij sprak want hij was destijds de uitverkorene, die samen met Peter de Wit in het gehuurde vliegtuig de Beach Boys ging ophalen in Engeland. Twee jonge jongens in een vliegtuig in de mist, plotsklaps zo maar even een paar wereldsterren ophalen. Wát een avontuur. Zoiets maak je toch niet mee als je bij McDonald's hamburgertjes gaarstoomt, hoeveel respect ik ook voor zo'n verkoper heb. Ja, als je bij Acket werkte, dan kon je je in je handjes wrijven.

4-Wat is je favoriete album aller tijden?

'It's Everly Time' uit 1960. Met die eenvoudige maar doordachte en geweldige hoes. En 'Songs Our Daddy Told Us', eveneens van Don & Phil, een prachtig tijdloos luisterwerk dat bijvoorbeeld ook nog immer in de 'Favorite Top-10 Records Aller Tijden' staat van Paul Simon. De prachtigste liedjes met slechts twee simpele gitaartjes. Tja, een elpee was toen een document, iets van grote waarde. Je haalde 'em uit de hoes en je keek ernaar. Wát een uitstraling had zo'n elpee.Vingers zorgvuldig op het label, bang als je was dat ze het vinyl zouden raken. Een elpee leende je nooit uit. Ik in elk geval niet. Ik ging wel eens naar een verjaardag en zag dan hoe mijn vrienden met hun platen omgingen. Daar sidderde ik van. Taartje eten en daarna klodders slagroom op het vinyl. Brrr.

5-Wat is je favoriete song aller tijden?

Dat is er niet één maar dat zijn er diverse, veelal Everly-songs. Ik realiseer me dat het eentonig wordt, maar het is niet anders. Eén specifiek nummer dat overal bovenuit springt, nee, dat kan ik niet noemen.

6-Wat is je laatste aangeschafte cd/lp/dvd?

Je gelooft het niet, dat is er eentje van Jan Smit. De cd van Jan schalde door de kamer bij een nichtje en daar staat één melodie op die mij zo aansprak dat ik dat lied graag zelf eens in het Engels zou willen zingen. Daar moet ik dus een goedlopend Engels tekstje op maken. Wat dat zingen betreft, dat doe ik denk ik in het geniep. Bij mijn zwager Jaap in Hoek van Holland die studiofaciliteiten heeft. Fijne gozer, vindt 'ie vast goed. Vroeger kon ik een aardig partijtje meeblazen, had toen ook zangles bij Rijkje Wolleswinkel (Haags Conservatorium). Heb later, meestal in de Soundpush studio's te Blaricum, ook nog het nodige koorwerk gedaan op platen van bijvoorbeeld Teach-In, Willy Alberti en de Spaanse topgroepen Santa Barbara en Los Diablos. Soms samen met Margriet Eshuys en Wanda Stellaart, dankzij cq. onder leiding van mijn goede vriend, hitmaker en producer Eddy Ouwens. Maar nu? Hoe zou ik nu klinken? Na heel veel jaren en duizenden pakjes sigaretten? Misschien is het wel niet om aan te horen. Wie zal het zeggen. Maar misschien valt het mee en dan mag iedereen het horen. Maar als ik schrik, gaat 'ie bij mij de la in en dan komt 'ie er nooit meer uit...

7-Is er in het boek een passage die je als 'herkenningspunt' ziet, bijv. foto van een concert waar je bij aanwezig was? Herkenningspunten? Ja, het concert van Tina Turner bijvoorbeeld, toen nog gehuwd was met de wrede, meedogenloze Ike. Maar wat was dát goed, zeg. Die Tina, dat was een orkaan op de buhne. Die spetterde van het begin tot het eind. Die was onvermoeibaar. Net als de Ikettes trouwens. Verrukkelijke meiden die, zeker voor die tijd, erotische kanonnen waren. Ik had het meisje meegenomen met wie ik nu nog steeds getrouwd ben, Jannetje. Die zag zoiets toen voor het eerst en wist niet wat haar overkwam. Iets heel anders: ook voor Boudewijn de Groot heb ik altijd waardering gehad. En ik was bij de Stones, Paul McCartney en de Who. Geweldige concerten. En natuurlijk bij de grote Bryan Adams, waar ik altijd al weg van was. Toch ben ik bij een concert van Bryan, jaren geleden in Ahoy, na 10 minuten sidderend weggelopen. Ik hield het niet uit. Ik werd gek. Die man speelde zo ontiegelijk, oorverdovend, allesverpulverend hard, dat m'n trommelvliezen zowat tegen mijn knieen sloegen. Een dag later suisden mijn oren nóg...

"Ook voor Boudewijn de Groot heb ik altijd waardering gehad"

.8-Van welke overleden artiesten had je graag een concert bijgewoond?

Van Buddy Holly en van Roy Orbison.

9-Stel je favoriete dodenorkest samen.

Laten we eens iets heel bijzonders bedenken. Iets niet-alledaags. Iets aparts. Ik houd van het melodieuzere werk. En ik weet wel iets. We nemen Robert Long. Die zou 'Vanmorgen Vloog Ze Nog' moeten zingen. Gewoon zoals we gewend zijn, dus in het Nederlands. De partijen die Jenny Arean op het origineel zingt, zouden in dit geval in het Engels gedaan moeten worden door Vicky Brown (ex-London Choral). En dan op een gegeven moment een geweldig mannenkoor erbij, met daarin: John Lennon, Elvis Presley, Roy Orbison, Buddy Holly en John Denver. Ja, dat zou wat zijn. Wáren ze er nog maar, al die onvergetelijke kanjers die ons - helaas, helaas - zijn ontvallen.

10-Welk van de afgelopen 5 decennia spreekt je muzikaal het meest aan en waarom?

Eind jaren 50, begin jaren 60. Heerlijk, wát een tijd. Wat een sfeer. Wat een mooie auto's, allemaal met een ander gezicht. En wat genoot ik van de muziek in die jaren. Del Shannon met 'Runaway', The Everly Brothers met 'When Will I Be Loved', Neil Sedaka met 'Oh, Carol'. Bij die klanken versierde ik mijn eerste vriendinnetjes.

11-Welke muzikanten zijn het meest onderschat of ondergewaardeerd?

Dick van Altena en Ruud Hermans. Beide zeer bijzondere solisten, als duo 'Lonely Two' een unicum. In de Countrywereld zijn ze overigens allerminst onderschat of ondergewaardeerd. Verre van dat, want jaarlijks bezetten ze steevast de 1e respectievelijk 2e plaats in de grote country-polls (zelfs nog vóór Ilse de Lange). Maar dit klinkt zo voortreffelijk, hier zouden toch nog veel meer mensen op af moeten komen want een concertje met deze jongens, dat is genieten hoor. En ik kan het weten want ik ga, samen met mijn vriend Martial, regelmatig naar ze toe als ze weer eens naar Boskoop worden gehaald door de sympathieke country-specialist, muzikant en organisator Cor Sanne, die zojuist en zeer terecht werd onderscheiden.

Opvallende gebeurtenis: ik zat op een warme dag een keer een patatje te eten in de auto, dus raampje open en een heerlijk muziekje aan van Dick & Ruud. Komt er een jongen langsfietsen, ruig type, lang haar tot op z'n billen. Typische hardrock-fan, denk je dan. Iiieeeee, ineens vól in de remmen, komt 'ie op me af en zegt: "Móói zeg, wie zijn dit?" Pennetje en papiertje erbij. Bedankt! En weg was 'ie. Wie hier bijvoorbeeld ook dol op is en altijd z'n best doet om erbij te zijn? Johan Derksen, de bekende voetbal-criticus en hoofdredakteur van Voetbal International. Hij is een goede bekende van de bovengenoemde Cor Sanne en ik heb hem in Nieuwkoop ook wel eens gesproken. De man is niet bij iedereen geliefd, maar ik houd wel van doortastende figuren die niet te laf zijn om voor hun mening uit te komen, van markante personen die altijd interessant en spannend zijn om naar te luisteren en een verademing in vergelijking met de hordes duffe grijze muizen die maar wat in het wilde weg zwetsen. Ik vond Johan die avond in elk geval reuze sympathiek.

12-Welk nummer zou je graag gecoverd zien door je favoriete zanger (es)?

'Brotherly Love' geschreven en uitgevoerd door de formatie Harmony Trail is op het lijf geschreven van de Everly's. Zouden Don & Phil moeten opnemen, Maar ja, krijg dat maar eens voor elkaar. Harmony Trail, dat zijn twee muzikale talenten uit Friesland, vader Fred en zoon Geoffrey. Ze maakten twee cd's, waarvan de laatste door Lee Towers werd gepresenteerd. Fred is behalve multi-instrumentalist ook een begenadigd componist die voor diverse bekende artiesten werkte en werkt. Kortgeleden was 'ie als technicus, componist én zanger verantwoordelijk voor de nieuwe ceedee van de Fortunes.

Veel te weinig erkenning gekregen die gasten. Met zoveel kwaliteit en muzikaliteit. Jammer, jammer. Maar ja, dit gebeurt natuurlijk duizenden keren. Voor succes komt zoveel meer kijken dan talent alléén. De juiste kontakten, de juiste manager, het juiste tijdstip, reclame, marketing, budget, doorzettingsvermogen en vooral een grote dosis geluk. Ja, de grote muzikale wereld is vaak erg oneerlijk. Wij hadden bij Acket een archief met honderdduizenden foto's. Allemaal sterren die iets betekend hadden in de muziek. Maar toen ook al: vrijwel alleen maar eendagsvliegen. Op honderd mappen kwam je misschien één map tegen van iemand die meer dan één succes had gescoord. De rest van de 'sterren' ging, na een kortstondige succes in de schijnwerpers, weer gewoon werken als onderwijzer, boekhouder of lasser. Want de hypotheek moest tóch betaald worden en de kindertjes moesten 's avonds toch ook weer van aardappeltjes met een balletje gehakt kunnen smikkelen.

"Bouke Algera, de organisator van dat concert"

13-Wie is de meest beroemde of indrukwekkende muzikant, die je ontmoet hebt of het podium mee gedeeld hebt? Dat zijn er twee, hun namen hoef ik denk ik niet wéér te noemen. Ik heb mijn muzikale helden en hun ouders diverse malen ontmoet en inderdaad ook bijna het podium eens met ze gedeeld. Dat was in de Flint, in Amersfoort. Ik had in die tijd weliswaar al heel wat shows gepresenteerd, o.a. samen met Erik de Zwart en Ad Visser, maar de Everly Brothers aankondigen, dat was toch andere koek. Dat was een droom die uitkwam. Afijn, kom ik daar aan in de Flint, zegt Bouke Algera, de organisator van dat concert: "Ga je maar vast verkleden, want we gaan zo beginnen." Verkleden??? Daar stond ik dan, in m'n nieuwe leren jack, helemaal rock 'n roll, maar blijkbaar niet chique genoeg. Maar ik liet me niet kennen. "Dan doe je het toch lekker zelf", schimpte ik zeer tegen m'n zin. En dat deed 'ie. In smoking.

14-Wat vind je een typerende opmerking van jezelf over (een bepaald onderdeel van) de muziekentertainment en wil je als statement zeggen, m.a.w . wat getuigt van jouw visie t.a.v. de muziekindustrie?

Ik weet dat er onbekende zangers en zangeressen zijn, die soms veel meer kunnen dan sommige zogenaamde hitmakers. Het grote publiek zal ze echter nooit kennen. Ik heb ze bezig gezien, enkele 'groten' die iedere regel in de studio wel tien keer moesten overdoen, waarna ze playbackten in televisie-shows, in de top-10 belandden en vanwege hun duizenden fans, zij het maar tijdelijk, nog maar nauwelijks de straat opkonden. Nee, ik zal geen namen noemen...

Daarentegen ben ik ook eens bij een plaatopname geweest van Hans Vermeulen (Sandy Coast), een zanger die hier en daar geliefd is maar toch ook weer geen superster. Als ik het me goed herinner, was dat in de Dureco-studio in Weesp. Vermeulen's producer, Eddy Ouwens, had mij hiervoor uitgenodigd. De band werd gestart, Hans ging staan, trok z'n mond open en knalde het erin. Loepzuiver en feilloos. Knap!

15-Heb je nog tips voor luisteraars en lezers op één of ander gebied van muziek?

Mijn vriend Gerard Arkenbout attendeerde mij op Radio 5. Prima tip als je zin hebt om de puike muziek plus de sfeer van weleer opnieuw te proeven.

16-Wie stel je voor om te zijner tijd als gast voor deze rubriek uitgenodigd te worden?

Eddy Ouwens, producer/componist van vele hits, meermalig componist en coach van diverse songfestival-winnaars, alsook succesvol programmamaker en een van mijn allerbeste vrienden.