1-Wat verzamel(de) je op gebied van muziek? Meer en meer. Ik begon met wat CD’s in specifieke genres en van specifieke bands & artiesten, maar inmiddels koop en krijg ik heel veel, in allerlei genres en stijlen. Nadruk ligt op ‘alternatieve’ bands & artiesten, maar ik koop ook heel veel invloedrijke, klassieke albums en artiesten ‘van vóór mijn tijd’ (ouwe meuk dus), soul, hits, dance (zowel DJ-mixen als artiestenalbums) en uit de categorie ‘anders nl.’. Het meeste op CD, maar soms ook vinyl. Voor mij is een goede recensie, interessant artikel in een tijdschrift of een juichende reactie op een blog al aanleiding om naar de platenzaak te rennen. Daar druk ik bijna wekelijks, zonder te kijken, op ‘OK’ van het pinapparaat. Naast zelf kopen wissel ik digitaal muziek uit met zo’n 50 andere muziekliefhebbers van alle gezindten. Een semi-exclusieve club muziekliefhebbers die ik vaak wel maar soms ook niet persoonlijk ken. Wij noemen dat onze Luisterpaal DeLuxe. Kortom: de stroom muziek is schier oneindig!

2-Wie zijn je favoriete artiesten?
The Smiths, Nick Drake, Belle & Sebastian, Dusty Springfield, Radiohead, Sigur Rós, Ben Folds. En dan nog een trits wisselende favorieten, soms op basis van maar 1 écht briljant album (DJ Shadow, Matthew Sweet, The Stone Roses, Josh Rouse of Orbital bijvoorbeeld).

3-Wat kan je zeggen over het meest memorabele concert dat je hebt bijgewoond?
Het eerste dat te binnen schiet is Radiohead in Paradiso, na de release van “The Bends” maar vóór “OK Computer”. Ik googelde naar de exacte datum en toen bleek de eerste relevante hit nota bene Leo Blokhuis die dit optreden ook noemt in deze vragenlijst :-) Eerlijk gezegd vind ik dat hij er nog relatief gematigd enthousiast over is. Ik was met een huisgenoot en herinner me dat we 45 graden uit het lood stonden na afloop. Ik had toen en heb later heel veel gezien (waaronder nog vele malen Radiohead), maar dit was buitenaards. Mede door dat fenomenale optreden (en omdat die plaat zo mooi de belofte van “OK Computer” in zich houdt maar niet kapot is gedraaid) is “The Bends” met lichte voorsprong mijn favoriete Radiohead-album. En binnenkort zou dat “In Rainbows” wel eens kunnen zijn, want Thom Yorke merkte daar terecht over op dat het een nieuw Meesterwerk is.

Nu hou ik op over Radiohead, want ik wil graag een antistem zijn tegen al die belegen 30+ Mojo- en Revolverlezers die in deze vragenlijst de canon opdreunen.

4-Wat is je favoriete album aller tijden?
Zoals velen hier zeggen: dat is zo’n onmogelijke vraag om te beantwoorden. Ik noem The Smiths bij ‘favoriete artiesten’ omdat zij, net als The Beatles, hun eigen oeuvre niet vervuild hebben met een overschot aan waardeloze platen (ja, ik heb het over jou, Mick Jagger!). De muziekgeschiedenis had er niet ernstig onder geleden als Van Morrison, David Bowie, de Stones, Elton John en nog wat anderen rond 1984 in 1 vliegtuig hadden gezeten... Van Nick Drake daarentegen had ik nog wel een paar albums willen horen. Ik denk dat zijn “Bryter Layter” daarom hier moet staan. Onder fans niet het meest populaire van zijn 3 albums; wel het mijne.

Radiohead

5-Wat is je favoriete song aller tijden?
Van “Northern Sky” op “Bryter Layter” krijg ik nooit genoeg. In de prachtige documentaire over Nick Drake (http://www.nickdrakefilm.com/, een razendknappe prestatie als je weet dat van Drake nauwelijks bewegend beeld bestaat) gebruikt Jeroen Berkvens dit nummer aan het einde. Ik moet het nummer toen al duizenden keren gehoord hebben, maar kregen opnieuw tranen in mijn ogen. Nick Drake wint daarom van The Smiths’ “Reel Around The Fountain” en Dusty’s “So Much Love”. Heb je mijn begrafenis Top 3 ook compleet.

6-Wat is je laatste aangeschafte cd/lp/dvd?
Plato in Utrecht had afgelopen week weer een goede aan me: met 1 druk op de knop (zie vraag 1) werd ik de trotse eigenaar van 4 kaartjes voor Vampire Weekend in Tivoli (koop die plaat), de laatste albums van Neil Diamond, Girls In Hawaii, The Notwist, Bon Iver, The Black Dog (heel mooi), Spiritualized, White Rabbits, Mystery Jets, Friska Viljor, Angus & Julia Stone (prachtplaat!) en een re-issue van The La’s (een plaat die ik inmiddels in 2 of 3 verschillende versies heb). Een enorme lijst, maar het is de oogst van 2 keer Plato in 1 week en de CD’s liggen door elkaar. Ik heb dan ook nog niet alles goed beluisterd. En de nieuwe boodschappenlijst ligt al klaar (My Morning Jacket, Caesars Palace...).

7-Welk hoofdstuk uit het boek '50 jaar pophistorie' sprak je het meest aan of verraste je?
Ik heb het boek helaas nog niet gelezen (krijg je een gratis ex. voor het invullen van deze vragenlijst?), maar vind de nederpopgeschiedenisartikelen in OOR geweldig om te lezen. Het interview met Daniël Lohues was enorm leuk en heel goed geschreven, het stuk over kluizenaar Herman van Boeyen boeide, maar het artikel over Gotcha! sprak mij het meeste aan. Hun hoogtijdagen en mijn studententijd vielen samen. Ik heb ze vele malen live gezien en ze waren absoluut een klasse apart. In het OOR-artikel hebben ze gelukkig (weer) door hoe dat kwam: Martijn Bosman was de motor, Ten en Ro de jus. Toen die twee mot kregen, was de magie onmiddellijk weg.

8-Is er in het boek een passage die je als 'herkenningspunt' ziet, bijv. foto van een concert waar je bij aanwezig was?
In een snelle blik zie ik een foto van Paul McCartney, volgens mij van zijn laatste tour. Ik was daar bij in het Gelredome en stond naast een vader met zijn zoon en zijn broer. Dat zoontje was een jaar of 8 en heeft bijna 3 uur lang beurtelings op de schouders van zijn vader en zijn oom gezeten. Eind jaren ‘90 geboren, maar hij zong iedere Beatle-nummer woord voor woord mee. Fonetisch. Dat lijkt me een mooi persoonlijk levensdoel voor mijn zoon.

9a-Van welke overleden artiesten had je graag een concert bijgewoond? Nick Drake, Dusty Springfield, James Brown in zijn hoogtijdagen en Sam Cooke zijn de eersten die te binnen schieten. 9b-Stel je favoriete dodenorkest samen. Weet je, ik ben niet zo van de muzikanten. En al helemaal niet van die virtuoze types die de Top 100 Aller Tijden vullen. Een solo is muzikantentaal voor ‘ik weet het even niet meer’, tenzij je Matt Johnson (The The) heet en Jools Holland vraagt om “Uncertain Smile” vol te pingelen. Doe mij maar Johnny Marr die in het complete oeuvre van The Smiths zegge en schrijve 2 solo’s speelde, maar alleen al in “Some Girls Are Bigger Than Others” 4 riffs en melodieën stopt waar andere muzikanten 4 songs van maken.

10-Welk van de afgelopen 5 decennia spreekt je muzikaal het meest aan en waarom?
Geen 1 in het bijzonder. Toegegeven, het is tegenwoordig lastig keer op keer iets nieuws te verzinnen. De 60’s en 70’s waren in dat opzicht topjaren, maar The Smiths maakten de jaren ‘80 goed en Belle & Sebastian of Radiohead (sorry) lukt het ook vrij aardig meerdere jaren/platen boeiend te blijven. En dat is anno 2008 misschien nog wel knapper dan in 1967. Een nieuwe Elbow of Vampire Weekend maakt dit jaar al mooi. Kortom, mij hoor je niet zeggen dat vroeger alles beter was.

11-Welke muzikanten zijn het meest onderschat of ondergewaardeerd?
Iedere muzikant krijgt het publiek dat hij verdient.

12-Welk nummer zou je graag gecoverd zien door je favoriete zanger (es)?
Ha ha, nu raak je aan een persoonlijke hobby van me: het verzamelen van covers. Op verzoek van http://hetzesdevlak.blogspot.com heb ik onlangs een CD’tje samengesteld. Binnen een kwartier viste ik zo’n 50 goede, slechte, bijzondere, opvallende, bizarre of hele gewone covers uit mijn iTunes. Die 50 terugbrengen naar 20 kostte meer tijd, maar de uiteindelijke selectie is te vinden http://hetzesdevlak.blogspot.com/2008/05/perfect-covers-compilatie.html. Grootste slachtoffer was een prachtige Mexicaanse (!) versie van The Smiths’ “Reel Around The Fountain”. Zoals haters zullen opmerken: geen wonder, want Mexicaans is net zo’n janktaal als hetgeen Morrissey uitkraamt.

13-Wie is de meest beroemde of indrukwekkende muzikant, die je ontmoet hebt of het podium mee gedeeld hebt?
In mijn functie als product- en A&R-manager bij diverse platenmaatschappijen (may they rest in peace...) heb ik de hand geschud van flink wat muzikanten. Zo kon ik het niet laten om naar A’dam te rijden om James Lavelle de hand te schudden tijdens een persdag. Als eigenaar van het Mo’Wax-label waar DJ Shadows “Endtroducing....” uitkwam vond ik dat hij mijn respect verdiend had in 1997. DJ Shadows heeft later mijn exemplaar van “Endtroducing....” gesigneerd. Rond Oasis’ creatieve en commerciële hoogtepunt “Morning Glory” traden ze op in mijn woonplaats (vrij waardeloos optreden overigens). Ik zag Noel Gallagher lopen van Vredenburg naar zijn hotel, maar met 2 tassen vol boodschappen aan mijn fiets kon ik hem geen hand geven. Thuis gekomen besloot ik dat ik artiesten die ik waardeer de hand wilde schudden als die mogelijkheid zich voordeed. Niet omdat ik de wethouder Hekking van de muziekindustrie wil zijn, maar omdat ik het belangrijk vind dat je ook als ‘professional’ in de muziekindustrie nooit de liefhebber in jezelf mag vergeten. Het gevoel waarmee je je eerste singletje kocht. Dus dat hebben o.a. Mike Skinner van The Streets en Stuart Murdoch van Belle & Sebastian geweten :-)

14-Wat vind je een typerende opmerking van jezelf over (een bepaald onderdeel van) de muziekentertainment en wil je als statement zeggen, m.a.w. wat getuigt van jouw visie t.a.v. de muziekindustrie?
Te weinig mensen hebben door dat dankzij internet creativiteit in muziek & marketing weer regeert. In dat opzicht is 2008 net 1977.

15-Heb je nog tips voor luisteraars en lezers op één of ander gebied van muziek?
Volgens mij kan iemand die het antwoord op deze vraag heeft gehaald prima uit de voeten met alle namen hierboven.

16-Wie stel je voor om te zijner tijd als gast voor deze rubriek uitgenodigd te worden?
Doe Norbert Pek maar als je nog een journalist zoekt. Krijg je alleen een lijst die verdacht veel op de mijne lijkt :-)
Leuker is misschien een liefhebber van buiten de industrie: Wilbert Leering van http://hetzesdevlak.blogspot.com.