"Ik speelde een riedeltje op de gitaar van Clapton"
03-05-06
Introductie Peter Tetteroo door Erik Bevaart:
|
Peter
Tetteroo is geboren in 1954 in Pijnacker, maar al sinds jaar en dag
woonachtig in Bergschenhoek Wij kennen elkaar via gemeenschappelijke
vriend en horecaondernemer Hans Verweij. Buiten zijn werkzaamheden als
organisatie / innovatie-adviseur voor een onderwijsadviesbureau besteedt
Peter zo veel als mogelijk vrije tijd als hoofdredacteur van http://muziekstudio.blog.nl.
Voor wie geïnteresseerd is in alles rondom The Beatles is een bezoekje
zelfs een must, alleen al vanwege de serie ‘Paul McCartney is
niet dood’. |
1-Wat verzamel(de)
je op gebied van muziek?
Ik vervang stap voor stap mijn favoriete lp's door cd's. Heel handig
met muziekweb.nl van de bieb. CD-tje lenen, branden en hup weer een klassieker
erbij. De laatste is een cd met hits van Jonathan Richman and the Modern Lovers.
De laatste echte cd is er eentje van Patty Griffin, 1000 kisses. Verder heb
ik veel boeken over The Beatles en veel cd-tjes met eigen muziek.
Omdat ik op 18jarige leeftijd ook nog eens zelf aan het muziekmaken geslagen
ben heb ik ook al aardig wat instrumenten en opneem apparatuur versleten.
Mijn eerste bas kocht ik van een jongen uit de buurt. 75 gulden. Ik fietste
elke week langs om 5 gulden af te betalen, totdat ik 25 gulden had afbetaald
en hij het kennelijk zat was. Laat de rest maar zitten. Later begon ik nog
een bandje met hem. Daarna kwam de akoestische gitaar, de eerste elektrische
*imitatie Gibson Les Paul*, een tweede akoestische *1975* die staat nu bij
mijn dochter van 16 op haar kamer. Een tweede bas, en ik ontdekte dat ik goed
mondharmonica kon spelen *de blues*, inmiddels heb ik er een stuk of acht.
Yamaha toetsenbord ingeruild voor een Tascam 4 sporen digitale pocketstudio.
Deze vervangt nu mijn oude TEAC 4 sporen spoelen recorder *daar namen The
Beatles nog eens Sgt Pepper mee op*. En uiteindelijk kocht ik twee droomgitaren
toen ik tijdelijk wat beter in de slappe was zat. Een Rickenbacker elektrische
gitaar en een Amerikaanse Ovation akoestische gitaar. Al met al kan ik er
eigenlijk nog steeds niet zoveel van, maar als iemand mij na al die jaren
een s echt gitaar wil leren spelen houd ik mij aanbevolen. Mijn laatste plannen
voeren in de richting van het doen van muzikale bedevaarten. Het zebrapad
van Abbey Road ben ik in dat kader verleden jaar al overgestoken.
2-Wie
zijn je favoriete artiesten?
Van vroeger, The Beatles, The Band, Ry Cooder, Neil Young, Paul Simon, Zappa,
John Mayall, The Beach Boys, Van Morrison.
Van nu, Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs, Patty Griffin, Gilian Welch, Ilse
DeLange, The Chieftains.
3-Wat
kan je zeggen over het meest memorabele concert dat je hebt bijgewoond?
The Band in de Doelen te Rotterdam in 1970. In die tijd maakten we er met
een groepje vrienden een sport van om bij concerten naar binnen te piepen.
Meestal lukte dat wel. Deze keer niet. Een paar vrienden lukte het wel, maar
ik bleef buiten. Gelukkig kwamen we een ons wel bekende platenzaakeigenaar
tegen. Hij had vrijkaartjes. Mijn vriend Jacky Stolk en ik zaten riant, loge
en ik werd nummer na nummer meer Bandfan. De volgende dag heb ik meteen de
drie lp’s die tot dan uit waren gekocht en ik draai ze nog steeds (nou
op CD dan).
Wings in 1975 in Ahoy. Eerste keer dat McCartney live on tour was na midden jaren 60 er met the Beatles mee gestopt te zijn. Speelde ook enkele Beatlesongs. Ik als te late beatlefan kreeg dik kippenvel en we stonden al snel op de stoelen !!!! Dit concert is helemaal te horen op Wings over America. Prachtig. Niet meer geëvenaard.
Frank Zappa and the Mothers of Invention in 1974 in de Ahoyhal. Met de Turtles, Flo and Eddie. Ik was al Zappa liefhebber toen ik 14 was en mijn vriendjes nog naar The Cats met Lea luisterden. Alle liedjes kon ik meezingen (al deed je dat niet in die tijd) en als verrassing zongen Flo and Eddie op een gegeven ogenblik hun hit “Happy Together” in zappa setting. De zaal ontoplofte. (fillmore east concert). Veel later midden jaren 80 zag ik Bruce Springsteen (the river) in de Ahoyhal. Een ongeofelijk dynamisch concert. Bij Hungry Heart werden Flo and Eddie geintroduceerd. Zij zingen het koortje van dit nummer op de plaat en waren toevallig ook aan het touren door Nederland en vervulden eventjes een gastrol. Ik kreeg voor de eerste keer tijdens een concert tranen in mij ogen. Mooiiiiii.
4-Wat
is je favoriete album aller tijden?
Ik geloof dat dat dan toch wel Sgt Peppers LHCBand zal zijn. Niet origineel
maar toch. Steeds als ik de cd draai hoor ik weer iets nieuws en ik heb de
lp en cd toch wel al minstens 100.000 keer gedraaid. Zo vernieuwend was nog
nooit iemand geweest (popmuziek). Vandaag de dag zijn alle britpop bandjes
nog steeds geïnspireerd door deze muziek. Ik ook. Gisteren hoorde ik
nog iemand De Mondscheinsonate van Beethoven spelen. Zoiets. Van die orde.
5-Wat is je favoriete song aller tijden? (hoeft niet van dezelfde artiest
te zijn)
Ik geef je er tien: Strawberry Fields, I’m a believer, Teach your children,
Allison, Angelou, It makes no difference, Surf’s up, Salty Dog, Beneden
alle peil, I’ve got dreams to remember. Ik kan niet kiezen. Ik kan je
er zo nog 50 geven, waar ik nog steeds kippenvel van krijg.
Coldplay, Patty Griffin 1000 Kisses, Smile van Brian Wilson, Hits van Jonathan Richman in de uitverkoop en de twee “Down the old plank dirt road” cd’s plus dvd van the Chieftains. Als je zin in een feestje hebt….. Mijn favoriete cd op dit moment is een zelf samengestelde cd met hits van Squeeze. Die draai ik de hele week. Al weken lang.
7-Welk hoofdstuk uit ‘50 JAAR POPHISTORIE, blunders, jatwerk & frustratie’ sprak het meest aan of verraste je zelfs?
Helaas nog niet gelezen, stuur mij een exemplaar.
8-Is er in het boek een passage die je als ‘herkenningspunt’ ziet, bijv. foto van een concert waar je bij aanwezig was, song die jezelf ‘grijs gedraaid’ hebt, muzikant die je ontmoet hebt…..
Ik zie de foto’s van het concert dat Prince gaf in de Galgenwaard. Daar was ik ook bij. In de stromende regen zagen we een schitterend concert. Sign o’ the times. Met als hoogtepunt Purple Rain. Die gitaarsolo en het outro dat maar door blijft golven. Indrukwekkend. Ik zie ook Bruce Springsteen. Dat zou het concert kunnen zijn midden jaren 80 in de Ahoyhal. Dat was ook bijzonder. Daar had ik het al over bij de vraag over de memorabele concerten. Trouwens vroeger maakte ik zelf foto’s tijdens concerten. Als je nu een fototoestelletje mee wil nemen wordt je meteen in de gevangenis geworpen. Ach ja….vroeguhhh
9a-Van welke overleden artiesten had je graag een concert bijgewoond?
Ik had bij het concert willen zijn dat The Beatles nooit gegeven hebben. Een concert waarin ze nummers van Rubber Soul tot en met Het witte album zouden spelen. Nu kan je McCartney deze nummers horen spelen, maar het scherpe randje van Lennon is er dan af.
9b-Stel je favoriete dodenorkest
samen.
Jimi Hendrix op gitaar, Lowell George op slidegitaar, John Lennon, Rick Danko,
Richard Manuel en Otis Redding die om de beurt een nummertje zingen, Keith
Moon dan maar op drums (drummers leven ook langer geloof ik, want hij is de
enige dode drummer die ik ken), Rick Danko op bas. Carl Wilson en June Pointer
in het achtergrond koor. Ik ken helaas geen dooie toetsenist.
N.B
noot van de redactie: dode drummers? Wat de denken van Led Zeppelin’s
John Bonham, Booker T & The MG’s Al Jackson jr., Martin Lamble (Fairport
Convention), Dennis Wilson (The Beach Boys), Eric Carr (Kiss), Michael Clarke
(The Byrds), Jerry Edmonton (Steppenwolf), Pete De Freitas (Echo & The
Bunnymen), Carlton Burnett (Bob Marley & The Wailers), Chris Götte
(Bløf), Jim Capaldi (Traffic), Cozy Powell en Tony Williams (Lifetime)?
En dode toetsenisten? Pianisten als Ian Stewart en legio bekende ouwe bluesknarren
als Memphis Slim en Professor Longhair en uit geheel andere hoek natuurlijk
Harry Nilsson of onze eigen Herman Brood en toetsenmannen als Rick van der
Linden of Rob Franken.
10-Welk van de afgelopen 5 decennia spreekt je muzikaal
het meest aan?
Van eind 50 tot en met de jaren 70, een verslag.
Mijn eerste muzikale herinnering heb ik aan het liedje “Willem
wordt wakker” van The Butterflies. Dit nummertje is een cover van Wake
up little Suzie van the Everly Brothers. Het liedje kwam uit in 1958. Ik was
toen 4. Mijn zussen moesten lachen als ik meezong: Willem wordt wakker, Willem,
maar Willem had geen zin, hij knoop zijn bed weer in. Ha ha, knoop in plaats
van kroop. Ja hallo, ik was pas vier.
In de wandkast bij ons thuis zat een lade waarin allemaal singeltjes in lagen.
Met of zonder hoes. Waaronder dus “Willem wordt wakker”. Ook “Oh
Diana” (1957) van Paul Anka vond ik mooi. “Bernadine” (1957)
van Perry Como. De plaatjes werden gedraaid op een groene koffergrammofoon.
Speaker in de deksel. Hadden we hem maar niet weggegooid.
Wat zat er nog meer in de lade ?
Een EP met de liedjes uit de film "White Christmas". Een EP van
Dorus. Een of andere Duitse troubadour, Fred Bertelmann met “Der lachende
Vagabund”, Wout Wagtmans en Wim van Est zingen: “Tour de France”,
een e.p. van Frank Sinatra, Freddy met “Unter fremden Sternen”,
“Jacqueline”, “Ballon” en “Met een piano”
van Toon Hermans, “Milord” van Edith Piaff, en “Net als
toen” van Corry Brokken. Daar deed ik het dan mee in mijn eerste zes
levensjaren. Ik heb het meeste nog in een schoenendoos op zolder.
De jaren zestig beginnen:
Mijn eerste eigen plaatje was “Hand in hand, kameraden” (1961)
van Jaap Valkhoff, gezongen door Jacky van Dam met koor en orkest van Jaap
Valkhoff. Het lied van Feyenoord. Ik kreeg het plaatje voor mijn 8e verjaardag
van een neef, die mij ook wel eens mee nam naar de Kuip. Muzikaal stelt het
niet veel voor, maar in Rotterdam Zuid zingen ze het nog steeds elke zondag.
Mijn drie jaar oudere zus ging plaatjes kopen. Eerst van Trini Lopez. “Rosita”
(1961) en “America” (1963), Sandra Reemer met bril en “Ik
zweef aan mijn ballonnetje”. (die was toen 13 jaar of zoiets), een boze
Shirley Zwerus met “Ik ga weg”. (nou ga dan) en iets later “I
should have known better” en “Michelle” van The Beatles.
“Tous les garcons et les filles” van Francoise Hardy. Al die plaatjes
draaide ik meer dan mijn zus zelf. "Kijk, daar zit ik weer: Naast de
groene koffergrammofoon". A-me-ri-caaaaaaa, hoei, hoei, everybody: timede
ik precies met Trini mee.
De groene koffergrammofoon ging zweven en jengelen en ...er werd geen nieuwe
gekocht. De plaatjes bleven werkloos in de lade. Het was 1966 en ik ging radio
luisteren. Radio Veronica. Top 40 en hoorde “No milk today” van
Herman and the Hermits en zei tegen mezelf: "Dat wordt nummer 1"
en ja hoor !. Het werd nummer 1. Daarna hoorde ik “Little Man”
van Sonny and Cher en dacht weer: "Dit wordt nummer 1" en ......weer
raak. Man, ik had verstand van en gevoel voor muziek.
Ik ging de top 40 volgen en kreeg een eerste gammel pickupje. Elke donderdag naar de witgoedwinkel waar ze ook wat plaatjes in een rekje hadden staan. Daar lag dan op de toonbank een stapeltje TOP 40's. De chagrijnige middenstander vraagt dan wel een stuiver voor het zogenaamde gratis exemplaar (Op de radio echoden ze: "Ga nu naar uw platenhandelaar voor het gratis exemplaar", nou het was geen platenhandelaar en het exemplaar was dan ook niet gratis). OK de top 40 volgen en de eerste plaatjes kopen. Hair van Zen, 1968, Waterdrager van Boudewijn de Groot 1968, Hey Jude van Wilson Pickett 1969.
Onder de invloed van haar vriendjes kocht mijn andere zus
de LP Picknick van Boudewijn de Groot. Ik draaide hem een week lang elke dag.
Haar vriendje leende hem en draaide hem in twee weken zo grijs dat hij het
niet kon maken om hem zo aan haar terug te geven. Vol krassen. Bij hem thuis
gooiden ze alle LP's zonder hoes op elkaar. Ook een manier, dacht ik, maar
ik raakte de platen bij voorkeur alleen aan de zijkant aan, en zorgde ervoor
dat ze meteen na het draaien weer netjes in de stofhoes gingen en dan met
de opening naar achteren in de hoes. Kon er geen stof bijkomen.
Picknick kwam niet meer terug maar werd vervangen door een LP van Wilson Pickett.
Land of 1000 dances. Jammer dat al snel de soulmuziek niet in de kringen waar
ik in terecht kwam verboden werd, nu duurde het nog zeker 15 jaar voor ik
de soul herontdekte en ging waarderen. Ze kocht Stange Days van de Doors.
1967 Geweldig. Draai de CD nog steeds.
Nu hield ik ook minimaal een keer per week mijn eigen hitlijst bij in een schriftje. Enige nummer 1 hits in deze lijsten: Daydream believer van de Monkees, Another 45 miles van de Golden Earring, 1969 I'm free van the Who, Honky tonk women van de Stones, Hey Jude van Wilson Pickett. 1969
Mijn aanstaande zwager is met mijn zus de stad in geweest
om spullen voor hun uitzet te kopen. Trots liet hij de dubbelelpee Electric
Ladyland van Jimi Hendrix zien bij thuiskomst. Mijn moeder was not amused,
ik stiekem wel. Voodoo Chile. Hij nam me na het eten mee naar zijn ouderlijk
huis, een paar straten verderop. Ik moest gaan zitten en luisteren. Hij zette
een LP van John Mayall op. Klop klop, dat kwam binnen. Nog nooit gehoord zulke
muziek en meteen raak. Net of ik daar al die tijd op had zitten wachten. Na
het twee keer beluisteren van de LP ging ik opgetogen naar huis. Pakte mijn
hitlijstenschriftje en schreef met grote letters op de eerste lege bladzijde:
"Hier vond een grote verandering plaats".
Ik was top 40 af. Nu kwam de echte muziek aan de beurt. Cuby and the Blizzards,
John Mayall. Blues.
Later in dat jaar woonde hij met mijn zus, getrouwd en wel,
in een klein huisje in Delft. Daar hoorde ik Maggie's farm van Dylan. Weer
een nieuwe ontdekking. Drie weken daarna had ik genoeg geld bijeen gespaard
voor mijn eerste officiële LP. Ik ging naar een platenzaak in Delft en
liet de nieuwste van Dylan opzetten. In het afgesloten luisterhokje hoorde
ik Nashville Skyline. Helemaal geen Maggie's farm, maar totaal anders. Na
de teleurstelling van het moment hoorde ik de Nashville muziek van Dylan en
was weer verkocht. Ja dat ging snel in die dagen (nog steeds). Mijn eerste
LP ging mee naar huis voor 19,90 (gulden). Ik draai de CD nog steeds graag.
Mijn zwager kwam met Zappa aan. Zappa. Hoe lang ben ik daar geen fan van gebleven.
Hoeveel LP's had (heb) ik daar wel niet van ?
In de klas zaten de gebroeders Croin. Bleke stadsjongetjes,
misplaatst in het dorp. Zij hielden van hele andere muziek. Pink Floyd, Zodiac
en luisterden naar het radioprogramma Superclean Dreammachine van Ad Visser
(lang voor TopPop). Psychedelische muziek. Zij hadden hun kelderbox ingericht
met fluwelen doeken, psychedelische posters en er werd wierook gebrand, pijp
gerookt en rode zoete wijn gedronken. Ik kon me hier wel in vinden. Ik mocht
ook komen. Terwijl wij onze plaatjes draaiden en zwijgzaam een pijpje rookte
stonden de verontruste medeflatbewoners ons af te luisteren. Ze roken HASH
!!!! Wij lachtten ons rot. Ze konden ons niks maken. We rookten gewoon Van
Rossums Troost.
Umma Gumma ging. Atom Heart Mother kwam.
Het eerste concert in de Ahoy Hal. Pink Floyd met groot orkest om Atom Heart
Mother uit te voeren. Stond daar nou een grote gong op het podium ? Ik droeg
toen mijn bril nog niet.
Moet je opletten. Het is net of er boven in de galerij iemand loopt van geluidsbox
naar geluidsbox. Spannend ! Ach ? Op de terugweg konden mijn vriend Hans en
ik meerijden met een jongen uit ons dorp. Bij Delfgauw klonk “Love me
do” van the Beatles uit de autoradio. Wat een geweldig liedje, dacht
ik stil. Exit Pink Floyd.
Woodstock in de bioscoop. Santana. Ten Years After, Joe Cocker met de allermooiste Beatlecover aller tijden, het Vietnam lied, and its one two three what are we living for ? Whoepie we're all gonna die. Kralingse bos net misgelopen omdat Hans op het laatste moment niet mocht van zijn moeder. Later CCC inc in Exit in Rotterdam. Weer iets nieuws, nog niet eerder gehoord. De volgende dag meteen de LP gekocht en ...mijn eerste muziekinstrument. Een mondharmonica, bluesharp, E, Hohner. Mijn vriend Toon kocht er ook een en samen liepen we door de nacht na weer een feest. We speelden samen de trein na van de LP van CCC inc. Dat klonk goed. Wij hadden de blues.
We moesten maar eens een band oprichten waar wij dan onze
blues in kwijt konden. Eerst wurmden we ons een avondje in bij een bandje
van Cock Hulst. Drummer. Nee dat werd niks. Wie kenden we en speelden een
instrument ? Wim Rutten, gitaar, Ton Q, bass en Scallie, drums. We gingen
de heren een voor een af. Ja ze wilden wel. Jan Rutten wilde dan wel zijn
buurjongen Will Fermont meenemen die ook drums speelde. Bij Scallie, die ook
drums speelt gaan we oefenen in de kassen dus die kunnen we niet missen. OK
dan hebben we toch twee drummers. We zien wel. Alle instrumenten werden naar
de bewuste kas, oefenruimte gebracht en we zouden gaan beginnen. Ik had inmiddels
de oude basgitaar van Ton Q gekocht en zou dus ook bas kunnen spelen. Twee
drums, Twee bassen, Twee mondharmonica's en een gitaar. Wat deden we fout
?
Na drie oefensessies bleek ons leiderschap niet zo sterk en eigenlijk konden
Toon en ik helemaal niet meedoen als de anderen gingen spelen. Zij konden
het wel. Na die drie keer hield ik het maar voor gezien. Eerst maar eens een
instrument leren spelen. Later bleven er drie man over en vormden de band
Ombepuz. Ze speelden nog een paar jaar samen. Instrumentale symfonische muziek.
Toch niet mijn kopje thee. Maar wel mijn eerste bandervaring. (de lucht van
muziekapparatuur, hmmm, heerlijk)
Op de kermis. Bij de botsautootjes. Teach your children. Huh. Wat is dat nou weer. Wat mooi. Precies pas. Deja Vu in de platenwinkel. Het eerste nummer: Carry on, door de oortelefoon (goed met twee handen tegen je oren houden). Wat vol. Wat een stemmen. Zet maar af. Verkocht. Een week heb ik het goede nieuws voor me gehouden omdat ik toch wel het gevoel had dat ik nu met iets heel softs in aanraking was gekomen. Meerstemmige zang. Akoestische gitaren. Ik vertelde het toch maar schoorvoetend aan een vriend aan de bar van de Boerderij (een dorpse variant op Paradiso). Die wist het al. Gewoon erg goed. Helemaal OK. Ik opgelucht. Ik kon nu met een gerust hart aan de jaren 70 beginnen.
Ik ging naar een andere school. In Rotterdam. De Grote stad.
In de klas zaten een paar parmantige mannetjes met een grote bek, maar anders.
Beetje deftig ook. Het duurde een poosje voor mijn vriend Noud en ik gewend
waren, maar op een gegeven ogenblik stonden we met de parmantige mannetjes
buiten te kletsen over muziek. Er was een overeenkomst. Zappa. Die kenden
we allemaal en hoewel een van de mannetjes nog in het midden gooide dat hij
Zappa eigenlijk te geëngageerd vond, zagen we allen het nut van een plaat
als We're only in it for the money wel in. Bovendien konden wij de hele tekst
en melodie meezingen. Dat schept een band. We werden vrienden en de mannetjes
kregen een naam, John en Koos.
We gingen een weekje de bossen in. John nam zijn gitaar mee en we zongen kampliederen
en John speelde zijn beatleliedjes. Blackbird. Ik raakte dan toch eindelijk
gebiologeerd door dit instrument. Ik wilde ook spelen. John leerde me enkele
grepen. Ik kon het een klein beetje. E-A-B7. Het weekend daarop trokken John
en ik de stad in om een goedkope gitaar voor mij te kopen. Na veel vijven
en zessen werd het een EKO. De snaren stonden achteraf veel te hoog maar ik
kon oefenen. De piano die al die jaren als een meubelstuk in onze huiskamer
stond werd ook door mij ontdekt. Ik kon er geen hout van maar als iedereen
weg was kon ik wel een uur lang improviseren en naar mooie akkoorden zoeken.
(was dat nou hetzelfde als freejazz ?)
Ik ging liedjes schrijven en ik kocht een Akai taperecorder waar je verschillende
partijen sound on sound over elkaar kon opnemen. Mono. Ruisen. Maar schrijven,
spelen en opnemen. Onder de les schreven we teksten of schoven we flarden
tekst naar elkaar die een ander dan weer aanvulde. Daarna gleed ik in de jaren
80. De muziek werd er niet minder mooi door, maar de indrukwekkendste muzikale
hoogtepunten had ik vast binnen.
11-Welke
muzikanten zijn het meest onderschat of ondergewaardeerd?
Bij het grote publiek is The Band ondergewaardeerd gebleven. Bij de echte
kenners niet.
Ken je Bobby Charles? Ook zo’n te bescheiden ondergewaardeerde singer/songwriter
uit Amerika. Squeeze heeft ook niet de grote bekendheid gekregen die het verdiende.
Paul Carrack misschien, ondergewaardeerd. Ondergewaardeerd steeds door het
grote publiek. De echte kenners weten de grote namen, invloeden wel te vinden.
Helaas is het nu nog veel meer dan vroeger zaken, zaken en nog eens zaken.
Tijd en ruimte om een onbekend talent te laten rommelen is er niet meer. Aan
de andere kant is er nu een beweging gaande waarin iedereen de kans krijgt
om zijn liedjes op te nemen in eigen beheer. Voor een klein bedrag koop je
tegenwoordig een complete studio voor op de computer. De resultaten die daarmee
gehaald worden zijn verbluffend. Alleen…. Er komt zoveel beschikbaar
op het internet dat het ondoenlijk wordt om het echte bijzondere er uit te
zeven. Het blijft toch een kwestie van geluk of iemand die wat voorstelt je
er uit pikt. Gewoon puur geluk. Ik ken zelf bijvoorbeeld een geweldige zanger/producer
die alle Idols er 10 keer uitzingt. Alleen…hoe komt hij boven water
drijven? Als hij dat al zou willen, hoor. Wie? Farid Rislani. Luister maar
eens naar zijn muziek op http://muziekstudio.blog.nl
12-Welk nummer zou je graag gecoverd zien door je favoriete zanger
(es)?
Ik ben weg van Ilse DeLange. Zij is mijn favoriete zangeres van dit moment.
Die kan zo goed zingen. Ik vind wel dat ze er niet genoeg uithaalt. De eerste
cd was geweldig. De tweede goed en de derde? mwwaaah. Ik denk dat het voor
haar goed zou zijn om eens een geweldige hit te hebben. Misschien een mooie
ballad samen met mij (hahaha).
13-Wie is de meest beroemde of indrukwekkende muzikant, die je ontmoet
hebt of het podium mee gedeeld hebt?
In de zomer van 1977 zat mijn eerste jaar werken erop. Jong, samenwonend in
een huisje onder de huurwaarde (80 gulden per maand !) en twee salarissen
te besteden. Het geld kwam met bakken tegelijk binnen. Dat betekende:veel
elpees kopen, eten buiten de deur en uitgaan en dan toch nog geld overhouden.
Spullen voor in huis vonden we onbelangrijk. Oude zooi van oma en Ikea plunderen
was genoeg. Wat een luxe. We besloten met een zestal vrienden en vriendinnen
naar Amerika op vakantie te gaan. Op zoek naar het West-Coast muziekgevoel.
The Beach Boys, The Eagles, Jackson Browne, Little Feat en ... The Band. Het
toeval wilde dat een van ons een zus had die samenwoonde met de manager van
The Band. In L.A. Malibu. In een huis vlak aan het strand van de Pacific Ocean.
We zouden naar Los Angeles vliegen en de eerste dagen bij haar in huis logeren.
Surfin U.S.A.
Na een vliegreis met een DC10 (het jaar daarvoor vielen ze met bossen tegelijk
uit de lucht), via tussenlandingen in Calgary en San Francisco, kwamen we
eindelijk na 18 uur klem zitten aan op L.A. International Airport. Daar stond
de grote Ford ltd. al voor ons klaar. Op weg naar Malibu waar we een dag of
5 logeerden in het witte ronde beach house van Larry Samuals, zoals gezegd
de toenmalige manager van The Band, die in dat jaar zijn legendarische afscheidsconcert
hield. The Last Waltz, gefilmd door Martin Scorsese, alom beschouwd als een
van de beste concertregistraties ooit. We kregen allen een T-Shirt van dit
concert. (was ik daar maar wat zuiniger op geweest). Na een paar dagen L.A.
verkennen, Hollywood, Sunset Boulevard, Universal Studio's en aan het strand
bivakkeren (Alices Restaurant op de pier) besloten we om een rondrit van 3
weken te gaan maken door California en Nevada. De avond voor ons vertrek vroeg
Larry of we het leuk zouden vinden om zijn Shangrila Studio's te bezoeken.
De muziekstudio waar The Band, Dylan en Eric Clapton opnames maakten, waar
Martin Scorcese de leden van The Band interviewde voor The Last Waltz, waar
de tapes van deze concertfilm werden afgemixt. Ja dat wilden we wel. Tijdens
de rit er naar toe door de L.A. Hills vroeg een van mijn vrienden aan Larry:
"Zeg, waar is nou eigenlijk dat Hotel California" Larry moest lachen
en zo kwamen we erachter dat Hotel California een beeldspraak was voor de
gastvrije Golden State (inclusief scherpe randjes).
Even later zaten we in de Shangrila studio. Ik speelde een riedeltje op de
gitaar van Clapton, zat achter de "knoppen" in de controlroom. Voor
de foto pakten we de accordeon van Garth Hudson erbij. Tot slot legden we
een biljartje op de pooltafel, te zien op de foto’s van No Reasons to
cry van Eric Clapton en in de film The Last Waltz. Jammer dat we heren muzikanten
niet zelf tegen het lijf liepen maar het bleef toch wel erg prettig om een
vriend met een zus met zo'n relatie te hebben.
O ja, ik heb ook Lou Reed heb eens ontmoet op de Hoge Veluwe. Op een zomerse
dag was ik met mijn klas kinderen in het Kröller Möller museum op
de Hoge Veluwe. Schilderijen van Van Gogh bekijken. Na een uurtje ging ik
alvast buiten op een muurtje zitten om de kinderen die het wel gezien hadden
op te vangen. Ik zat daar een poosje met een langzaam aangroeiende club kinderen.
Ineens zag ik Lou Reed voorbij lopen. “Hé”, riep ik naar
mijn leerlingen, “kijk, daar gaat Lou Reed. Wat voor jullie Eminem is,
was hij voor ons, in mijn tijd. Daar heb ik nog een heel stel L.P.’s
van op zolder staan”. Ze wilden meteen achter hem aan rennen. Loui Loui
(Lou Reed op zijn Engels door mij uitgesproken, bleek als Loui te klinken).
“Niet doen”, riep ik ze terug. “Laat die man”.
Even later liepen we
met het hele stel richting parkeerplaats waar mijn collega’s en ik onze
auto’s hadden geparkeerd. Daar zagen we Lou Reed weer, in gezelschap
van een dame. “Kijk”, riep ik weer. “Moet je soms met hem
op de foto”?, vroeg een collega, plagend. “Ja”, zei ik.
De collega liep op de dame af , Lou was even in de bosjes plassen en ze sprak
haar aan. Ze was zijn oppasser van de platenmaatschappij en meneer Reed wilde
de Van Gogh’s zien. “Bla bla bla Lou Reed”, ving ik op.
Lou kwam weer aangelopen en ik ook. “Look Lou”, zei ze, “This
guy want to have his picture with you, is that okay”. Lou zuchtte eens
heel diep en ging braaf klaar staan. Ik gaf hem een hand en zei: “Hi
Lou, I’m your greatest fan”. Hoewel dat helemaal niet zo is. Ik
vind hem wel goed. Vond hem wel goed. Transformer, Heroine, Berlin en zag
hem nog eens live in de Jaap Eden Hal, ergens in de jaren 70, maar daarna
was ik al afgehaakt. I’m your greatest fan. “Oh, my god”,
antwoordde Lou en hij ging gewillig met mij op de foto. “Bye”,
zei ik. Hij was al weg en hoorde me niet meer. Groot gelijk. Die fans ….
14-Wat vind je een typerende opmerking van jezelf over (een bepaald
onderdeel van) de muziekentertainment en wil je als statement zeggen, m.a.w.
wat getuigt van jouw visie t.a.v. de muziek(industrie)?
Een goed liedje moet binnen 15 seconden staan en niet langer duren
dan 3 minuten. (liever korter). Dus niet zo’n lang instrumentaal intro.
Nee, meteen zingen als het even kan. Of een pakkend riffje en dan meteen zingen.
Instrumentaal hoeft voor mij niet, of het moet klassiek zijn.
15-Heb
je nog tips voor luisteraars en lezers op gebied van muziek? |
|
