"Wiens ijskastdeur altijd voor mij open staat"

29-01-06 Introductie Ron van Hal door Erik Bevaart: De vorige gast, Marieke Hartmann, nomineerde de in 1970 geboren perspromotor Ron van Hal (bijnaam: Hell) wegens zijn mediastukjes, die omschreven werden als ‘lachen, gieren, brullen, maar nog met inhoud ook’. Marieke heeft geen woord teveel gezegd! Het schrijverstalent van Ron zal in deze langste ‘Gast van de Week’ bij een ieder duidelijk worden. Tijdens en na de opleiding Journalistiek was Ron ruim tien jaar lang freelance (pop)journalist voor o.a. Brabant Pers, Veronica Blad, ZSM, OOR, Samson All Areas en Aardschok. Sinds 2001 werkt hij als perspromotor voor Suburban, waardoor hij contact onderhoudt met de media, platenlabels en bands. Neem ook gerust een kijkje op www.suburban.nl en lees eens de nieuwsbrief. Zo meldt het Delftse bedrijf: Deze week een beetje een onsmakelijke nieuwsbrief over o.a. mislukte penisoperaties (wees gerust: zonder foto´s!!). 1-Wat verzamel je op gebied van muziek? Als klein ventje luisterde ik naar de singles van mijn drie jaar oudere zus. Die zaten in zo´n mooi single-koffertje. Hele zaterdagen draaide ik op haar draagbare pick-up plaatjes van Abba, George Baker Selection (Una Paloma Blanca), Rob de Nijs en Boudewijn de Groot. In de (als ik me niet vergis) vierde klas van de lagere school werd ik ineens geveld door het Kiss-virus. Dankzij de hit I Was Made For Loving You werd Gene Simmons mijn held en vond ik Kiss het allercoolste wat ik ooit had gezien. Vreemd genoeg ging ik net voor mijn middelbare schooltijd alles van (jawel) Shakin´Stevens verzamelen. Ook vond ik country & western te gek, ik jatte de elpees van mijn pa om die op mijn kamer te draaien. Dat was ergens rond 1981 ofzo, toen ik een jaar of elf was. Ik genoot van de muziek van Johnny Cash en loerde naar de borsten van Dolly Parton.... Mijn zus wijdde me ongemerkt en onbedoeld in ´de betere´popmuziek in. Eerst kwam Doe Maar (mijn zus was als bakvisje smoorverliefd op Ernst Jansz en draaide Skunk, Doris Day en 4Us maandenlang - ik vergeet nooit meer dat ze naar een concert van Doe Maar ging en twee dagen lang geheel verdwaasd en onaanspreekbaar was). Daarna kwam de jaren tachtig popkant van de postpunk/wave. Mijn echte gerichte verzamelwoede begon echter (pas) toen ik 16 was. Een vriend van me liet me een elpee van Iron Maiden horen en toen was het hek van de dam: ik werd instant metalfan., wilde alles van Maiden hebben en ontdekte al snel talloze andere groepen uit dit genre. Tegenwoordig verzamel ik natuurlijk het vinyl en de CD´s van mijn muzikale helden. Daarnaast heb ik de vreemde gewoonte om elpees te kopen waarvan de hoes me erg bevalt. Een topper is bijvoorbeeld het vinyl van softporno-koning Russ Meyer - met fraaie uitklaphoezen en een ingelijmd boekje - vol met foto´s van voloptueuze dames. De elpees zelf draai ik trouwens liever niet, want de soundtracks van filmklassiekers als Faster, Pussycat! Kill! Kill!, Supervixens en Ultravixens zijn namelijk juist net weer nièt opwindend.

3-Wat kan je zeggen over het meest memorabele concert dat je hebt bijgewoond? Weer zo´n ondoenlijke vraag, haha! Ik bezoek al twintig jaar vrij intensief concerten en festivals (beroepsmatig en voor mijn plezier) en heb zoveel goeie dingen gezien!! Memorabele concerten waren er zoveel, ik kan er daar niet lukraak drie van uitkiezen. Zo waren de shows van GWAR, Rockbitch en de Genitorturers bijvoorbeeld zeer memorabel maar niet per definitie goed of leuk. Persoonlijke live-hoogtepunten waren Metallica zien vanuit de snakepit in het podium dat in het midden van Ahoy stond (in 1992 ofzo?); Peter Pan Speedrock in de foyer van de Oosterpoort op Noorderslag 2002 (die show zorgde voor hun doorbraak in Nederland); Turbonegro tijdens de Turbojugend Welttage in Hamburg; Death Angel in het holst van de nacht in juli 2002 in de Effenaar; The Who in Ahoy 1997 die Quadrophonia live speelde (met Townsend en Daltrey). En nog tientallen....

2-Wie zijn je favoriete artiesten? In willekeurige volgorde bestaat mijn top-10 in ieder geval uit de Ramones, Iron Maiden, The Beatles, Peter Pan Speedrock, (de oude) Metallica, Slayer (vooral eerste zes albums), Queen, Turbonegro, The Cure en Judas Priest.

4-Wat is je favoriete album aller tijden?
*±®a¶GVD!!F?K*TO??><;[??? !!! Ja, hee, komop, dat is niet te doen. Nee, echt niet!! Ik moet wel smokkelen bij deze vraag. Met een pistool op mijn hoofd zou ik zeggen: Iron Maiden - Killers; The Beatles -Abbey Road; Marillion - Misplaced Childhood; Ramones - End Of The Century, Metallica - Kill Ém All. Maar als je me dit morgen vraagt zou ik juist weer zeggen: The Beatles - Revolver; Exodus - Bonded By Blood; Queen - A Night At The Opera ; Peter Pan Speedrock´s Premium Quality - Serve Loud! of Guns ´N Roses´Appetite For Destruction; Against The Grain van Bad Religion of Don't Back Down van de Queers. Bijvoorbeeld (ahum).

5-Wat is je favoriete song aller tijden? (hoeft niet van dezelfde artiest te zijn)
Vooruit, ik zal nu niet voorspelbaar gaan zeiken dat een antwoord op deze vraag onmogelijk is (wat natuurlijk wel het geval is). Laat ik eens wat verrassends zeggen: I Can´t Let Maggie Go van The Honeybus. Gewoon de perfecte popsong!

6-Wat is je laatst aangeschafte lp / cd / dvd ? De laatste twee weken heb ik het volgende gekocht: CD: Cliff Richard - Remember Me (een Best Of), Manic Street Preachers - Forever Delayed (Greatest Hits), David Bowie - Grandes Mitos (5 track), Gerry & The Pacemakers - The Story LP: La Grande Storia Del Rock deel 52, New Order- Low Life, Kiss - Alive II, Cruisin' 1956 (History Of Rock 'N Roll Radio), Cruisin' 1957 (History Of Rock 'N Roll Radio), David Bowie - Diamond Dogs DVD: de Bottom-serie met Rik Mayall &Adrian Edmondson (ik ben niet zo heel kapot van muziek-DVD´s, vreemd genoeg) 7-Welk hoofdstuk uit ‘50 JAAR POPHISTORIE, blunders, jatwerk & frustratie’ sprak het meest aan of verraste je zelfs? Het hoofdstuk KAPITALE BLUNDERS - Onderschatting En Overschatting Als Dure Fout is erg grappig om te lezen. Hierin staat onder meer beschreven hoe platenlabels en met name A&R-mensen bepaalde bandjes en muzikanten niet goed genoeg vonden om er platen van uit te brengen. Bandjes zoals bijvoorbeeld The Beatles...haha! Erik Bevaart plaatst deze kapitale blunders echter in de context van de tijdsgeest, waardoor deze fouten een stukje begrijpelijker worden en niet slechts worden afgedaan als onbegrijpelijke stommiteiten. Ook bij Suburban Records krijgen we dagelijks post van bands die hun CD graag via ons label willen uitbrengen, dus we begrijpen de moeilijkheid van het A&R-vak uitstekend. 8-Is er in het boek een passage die je als ‘herkenningspunt’ ziet, bijv. foto van een concert waar je bij aanwezig was, song die jezelf ‘grijs gedraaid’ hebt, muzikant die je ontmoet hebt….. Op deze vraag kan ik meerdere malen bevestigend antwoorden. Sowieso is Paul Bergen één van 's lands beste fotografen, dus het beeldmateriaal is uitstekend (mijn favoriete foto is die van Shakira op pagina 92!). Meer algemeen is het boek 50 Jaar Pophistorie voor mij een bevestiging dat popmuziek een grillig en onvoorspelbaar fenomeen is. Voor platenmaatschappijen (en artiesten zelf) is de popmuziek vaak gewoon een casino: you win some (en wordt multi-miljonair) or lose some (of gaat failliet). Torenhoge investeringen worden over de balk gesmeten terwijl geheel tegen de verwachting in bands wèl doorbreken. De pophistorie zit vol met deze onverwachte wendingen en dat maakt het alleen maar spannend en interessant. 9a-Van welke overleden artiesten had je graag een concert bijgewoond? Heb je even? * The classical greatest: Antonio Vivaldi; Johann Sebastian Bach; Wolfgang Amadeus Mozart; Ludwig van Beethoven * The rock 'n roll greatest: Ritchie Valens, Eddie Cochran, Buddy Holly, Bill Haley en natuurlijk Elvis!! * The country greatest: Hank Williams en Johnny Cash * The punk greatest: Johnny Thunders (New York Dolls/Heartbreakers), Joe Strummer (The Clash), Sid Vicious * Pop/rock greatest: George Harrison, John Lennon, Jim Morrison, Carl & Dennis Wilson (Beach Boys), Jimi Hendrix, Keith Moon & John Entwistle (The Who), Kurt Cobain * (Hard)rock/metal greatest: Freddie Mercury, Phil Lynott (Thin Lizzy), Bon Scott (AC/DC), John Bonham (Led Zeppelin), Cliff Burton (Metallica)

9b-Stel je favoriete dodenorkest samen.
Ha! Da's pas een coole vraag. Omdat mijn dodenorkest veels te groot zou worden en vanwege de enorme ego's niet te dirigeren zou zijn, fantaseer ik liever over een driedaags festival. Uiteraard vindt dit festival op een Caribisch strand plaats zodat er tijdens de (ombouw)pauzes tijd genoeg is voor de BBQ, een koud biertje en een duik in de warme azuurblauwe zee.

Dag 1.

Ritchie Valens, Buddy Holly en Eddie Cochran klimmen samen op het podium. Deze drie veels te jong gestorven legendes doen het met de ritmesectie van The Who (Keith Moon en John Entwistle). Op de setlist prijken onder meer Summertime Blues, C'Mon Everybody, Peggy Sue, That'll Be The Day, Come On Let's Go, Donna (akoestisch uitgevoerd) en La Bamba. Als toegift krijgen we ruige versies van Substitute en My Generation.

Daarna is het de beurt aan Phil Lynott (Thin Lizzy) en Bon Scott (AC/DC), geflankeerd door

de gitaristen Randy Rhoads (Ozzy Osbourne), Chris Oliva (Savatage) en Dimebag Darrell van Pantera. Cozy Powell neemt plaats op de drumkruk. We krijgen een ontroerende set AC/DC- en Thin Lizzy-klassiekers en een korte medley van Pantera-songs.

Als headliner komen Freddie Mercury, George Harrison John Lennon EN de Beach Boys Carl en Dennis Wilson op, met Rolling Stone Brian Jones als bassist. Dirigent Vivaldi begeleidt deze muziekgoden met zijn eigen orkest. Het publiek kijkt ademloos toe hoe de beste nummers van The Beatles, Queen en The Beach Boys door Vivaldi´s groot orkest worden gepimpt.

Dag 2.

Nogmaals een uurtje of twee rock 'n roll! Ditmaal met Carl Perkins, Gene Vincent en Bill Haley. Cliff Burton van Metallica heeft zijn Rickenbacker verruild voor een staande bas en dat gaat hem goed af. Samen met de zeer recentelijk overleden Elvis Presley-drummer Bill Lynn spuit de adrenaline bij band en publiek door het bloed.

Ook rebels is de punkrockformatie van Joe Strummer (The Clash), de Ramones (Joey, Johnny, Dee Dee), Sid Vicious, Stiv Bators (Dead Boys) en Kurt Cobain - met Keith Moon op drums natuurlijk. Het optreden ontlokt de grootste pogo uit de historie van de muziek.

Als afsluiter van dag 2 staan DE iconen van de jaren zeventig geprogrammeerd: Jim Morrison, Marc Bolan (T-Rex), Mick Ronson (Bowie) en uiteraard Jimi Hendrix. Drummer John Bonham slaat er lekker op los terwijl het publiek zwaar tript op paddo´s en LSD. Groovy man!

Dag 3.

Blues, southern rock en country & western in een vette jam: Ronnie Van Zant (Lynyrd Skynyrd), gitarist Duane Allman van de Allman Brothers, Stevie Ray Vaughan, Hank Williams en Johnny Cash voeren ons mee van de Mississippi-delta naar de zuidelijke staten van Amerika. Blueslegende Robert Johnson duikt op tijdens de twee encores.

De apotheose van dit (letterlijk) hemelse festival kan alleen de ster der sterren, de allergrootste artiest sinds het ontstaan van de kosmos zijn: Elvis Presley and his allstar band!! Een avond- en nachtvullend programma, waarbij alle hierboven genoemde muzikanten al dan niet gezamenlijk het podium delen.

10-Welk van de afgelopen 5 decennia spreekt je muzikaal het meest aan? Elke decennium heeft zo zijn eigen charmes. Mijn voorkeur gaat naar de jaren zestig, zeventig en tachtig (1960-1990). Uiteraard had ik ook graag de opkomst van de eerste rock & roll-golf in Amerika meegemaakt in de jaren vijftig, met de daarbij horende maatschappelijke revolutie en ontstaan van een jeugdcultuur. Jukeboxes, petticoats, vetkuiven, Cadillac Eldorado's en wegrestaurants... Wat het laatste anderhalve decennium betreft: er zijn maar weinig CD´s na 1990 gemaakt die ik niet had willen missen (de grunge-periode vond ik daarentegen wèl weer erg interessant).

11-Welke muzikanten zijn het meest onderschat of ondergewaardeerd?
Nederlanders zijn niet erg trots op hun muzikale erfgoed. En dat terwijl we hier zoveel goede bands hebben rondlopen en een zeer rijke muziekhistorie hebben. Met wereldtoppers in alle muziekgenres; van (extreme) metal (Gorefest, The Gathering) tot singer-songwriters (Boudewijn de Groot, Armand); van volkszangers (André Hazes) tot rock 'n rollbands (Peter & Zijn Rockets; Blue Diamonds; Tielman Brothers) en van punkrock (Apers, Travolta's, Heideroosjes) tot gitaarrock (Racoon). Nederland heeft zeer opwindende muziekperiodes gekend zoals de Indorock, de beatperiode van de jaren zestig en de Nederpop-periode van de jaren tachtig. (te) Vaak kijken Nederlanders op tegen bands uit Engeland en Amerika en worden Nederlandse groepen en muzikanten met een misplaatst dédain bekeken. De vreselijke term 'onnederlands goed' (die vaak opduikt in muziekrecensies) spreekt wat dat betreft ook boekdelen.

Omdat ik denk dat muzikanten met talent vroeg of laat hoedanook altijd boven komen drijven, is een betere vraag dan ook: welke bands en artiesten worden overschat of overgewaardeerd?

De laatste tien jaar zien we de trend dat radio en (M)TV sterren MAKEN! Niet omdat ze zoveel muzikaal talent hebben, nee, omdat ze zo vaak op TV te zien zijn. Marketings- en salesafdelingen van grote platenmaatschappijen vormen een monsterverbond met sluwe managers en andere geldwolven van productiemaatschappijen en media (vooral radio & TV) om het onnozele publiek zogenaamd talent door de strot te duwen. Voorbeelden: de hele Idols-hype. Ik heb heus waar niks tegen Jim, maar een ouwe geit die honger heeft behaalt nog betere vocale prestaties dan deze knaap! Ook erger ik me wezenloos aan bands en muzikanten die gewoon bedacht en gestyled worden vanaf de tekentafel van een A&R-man. Of familieleden van bekende artiesten die ineens ook een ster worden (familie Osbourne).

Kort door de bocht: mijns inziens heeft de popmuziek de laatste 10 jaar maar weinig echt nieuw talent voortgebracht, zeker in vergelijking met de 40 jaar ervoor. Het draait tegenwoordig bijna alleen nog maar om marketing, om uiterlijk vertoon en om de bereidheid tot het investeren van geld (hoge kosten voor de studio, voor reclame en voor gelikte videoclips) en niet meer om de MUZIEK! Ik zie zo vaak nieuwe bands uit het niets opduiken, die vervolgens gedurende een jaar lang door alle muziekmedia worden binnengehaald en als de redders van de popmuziek worden doodgeknuffeld. Wie zijn die Babyshambles, The Darkness, White Stripes en Strokes bijvoorbeeld nou helemaal? Redders van de popmuziek? Stoer en dus interessant vanwege hun openlijke flirts met sex, drugs en rock ´n roll? Laat me toch niet lachen! Behoed u voor de charlatan!

12-Welk nummer zou je graag gecoverd zien door je favoriete zanger (es)? Geen, ik zweer bij het origineel. 13-Wie is de meest beroemde of indrukwekkende muzikant, die je ontmoet hebt of het podium mee gedeeld hebt? Hmmmmm, een moeilijke vraag. Beroemde artiesten zijn namelijk niet per se indrukwekkend of interessant en vice versa. Ik keek/kijk niet op tegen een artiest omdat hij of zij beroemd is. Dat is weliswaar een verdienste maar geen karaktereigenschap en zegt dus niet veel over de persoon zelf. In de ruim tien jaar dat ik popjournalist was (en de laatste 5 jaar als perspromoter bij Suburban) heb ik behoorlijk wat (bekende) muzikanten ontmoet. Ik heb in die 15 jaar het geluk gehad een groot deel van mijn muzikale helden te mogen interviewen of ontmoeten: Iron Maiden, Judas Priest, Metallica, Megadeth, Anthrax, Testament, Death Angel, Sepultura, Marky Ramone, Metal Church, Savatage, Slayer, Queensryche, Therapy?, Ronnie James Dio, Pete Shelley (Buzzcocks) en Social Distortion. Mijn dierbaarste ontmoetingen waren die met Brian May van Queen (een warme en intelligente man, vriendelijk, geduldig en gevoel voor humor), Gene Simmons (beetje vreemd maar wel erg cool), Black Sabbath (Tony Iommi als ware gentleman en Ozzy als stand up comedian ), Evan Seinfeld van Biohazard (hij nam mij en fotograaf Ralf Collaris gedurende een dag mee op sleeptouw naar zijn favoriete plekken in Brooklyn en Manhattan), Mike Ness van Social Distortion op Lowlands 1996 (uiterst relaxt en emotioneel open), Eddie en Jeff van Pearl Jam (Pinkpop 1992), Andy Cairns van Therapy? (zeer sympathiek) en de heren van Metallica voordat ze slechte platen gingen afleveren (in 1992 mocht ik 24 uur met de band op stap als fly on the wall-verslaggever en werd door de band misbruikt als roadie - geweldig!). De allercoolste en sympathiekste band op aarde is naar mijn mening echter Peter Pan Speedrock, mijn alltime favoriete live-band wiens ijskastdeur altijd voor mij open staat.

14-Wat vind je een typerende opmerking van jezelf over (een bepaald onderdeel van) de muziekentertainment en wil je als statement zeggen, m.a.w. wat getuigt van jouw visie t.a.v. de muziek(industrie)?
En deel van het antwoord staat al bij vraag 11 maar ik wil ook nog graag de dubieuze rol van onze publieke nationale radio aan bod laten komen. Bij Radio 3FM bepaalt namelijk een heel select groepje mensen wat miljoenen luisteraars dagelijks te horen krijgen. En voor alle duidelijkheid: dat zijn dus NIET de DJ's maar de samenstellers van de playlists. Dat is niet juist. Ten eerste zou dit veel democratischer moeten. Bovendien vind ik dat deze samenstellers teveel achter de schermen kunnen werken en te weinig verantwoording (hoeven te) afleggen over hun keuzes. Ten derde stoort het me dat muziek van de kleinere platenmaatschappijen maar zelden te horen is op 3FM en een hoop ondermaatse liedjes van majors juist wèl gedraaid worden. Radio 3FM houdt zichzelf voor de gek. Want wat blijkt zodra de luisteraars zelf aan mogen geven wat ze willen horen (zoals de jaarlijkse Top 2000 bij Radio 2 FM of de 90 van de jaren '90 op Radio 3)? Dat de overgrote meerderheid van de stemmers graag gitaarplaatjes hoort, veel alternatieve rock dus en liever geen R&B-narigheid. Is dat niet ironisch? Vóór de invoer van de horizontale programmering had je bijvoorbeeld nog specialistische hardrock- en metalprogramma's op de radio (BetonUur van wijlen Alfred Lagarde; Stampei van Hanneke Kappen en het fantastische Vara's Vuurwerk), maar anno nu is dat blijkbaar niet meer mogelijk, ofschoon harde muziek een behoorlijk aandeel heeft op de muziekmarkt. Heel vreemd allemaal, als je het mij vraagt... Overigens: de gelukkig altijd eigenzinnige en lekker eigenwijze VPRO is een verfrissende oase in het strontbruine 3FM-zand. De VPRO geeft het goede voorbeeld!

15-Heb je nog tips voor luisteraars en lezers op gebied van muziek?
Ontdek zelf muziek en laat je niet alleen maar door de muziekmedia voorschrijven wat je goed of hip moet vinden. Zoals Public Enemy al zei: don't believe the hype.

16-Wie stel je voor om te zijner tijd als gast voor deze rubriek uitgenodigd te worden?
Daar hoef ik niet erg lang over na te denken: Hans van den Heuvel. Hij is o.a. al een hele poos werkzaam bij OOR. Hans beschikt niet alleen over een encyclopedische kennis van muziek (met hardrock en metal als specialiteit); deze muziekliefhebber is ook gezegend met een fijn gevoel voor humor èn relativeringsvermogen. Hans is trouwens ook het brein achter de drie edities van de Hardrock & Metal-Encyclopedie en is zelf muzikant. Het zal geen uitleg behoeven dat hij aardige bossen kan opzetten over zijn 'close encounters' met muzikanten - dat moeten er inmiddels wel vele honderden, zo niet een paar duizend, zijn.