''Alleen van de muziek kan ik mij niet veel meer herinneren''

16-3-05

Introductie Peter Suijker door Erik Bevaart:

De gast van deze week, Peter Suijker (geb. 1956), kan de nestor van de Pijnackerse popquizzen genoemd worden. Al halverwege de jaren ’80 was hij zeer actief zijn kennis te meten met andere freaks uit het land. Dat Peter ook buiten de regio succesvol was, blijkt wel uit het feit dat hij twee maal Veronica’s Countdown-quiz won, waar hij niet bepaald met lege handen de deur uitging (reis naar de VS en een jukebox). Met o.a. Marcel Mulhuyzen, Arwin Touw en Erik Bevaart was Peter in 1990 verantwoordelijk voor de organisatie van de grootste popquiz in Nederland. In het verleden kon men Peter wel eens tegenkomen op Waterpop, Vlietpop en Westerpop waar hij singletjes, lp’s en cd’s verkocht.

1-Wat verzamel(de) je op gebied van muziek?
Daar is bij mij niet echt een touw aan vast te knopen. Er dringt zich bij mij ook regelmatig de vraag op waarom bewaar ik dit nou weer? Maar ja, weg doen is dan weer net een stap te ver.
Een beperkte dwarsdoorsnede van wat ik verzamel: voetbalsingeltjes, alles van Elvis Costello, de Deluxe Edition serie (vinyl klassiekers op luxe dubbel CD), de Aloha, verjaardagsboxjes (20th anniversary edition ‘Dark side of the moon’ enz.), covers in de vorm van mp3 bestanden, OOR’s popencyclopedie, de Favorieten Express serie, Boek en Plaat uitgaven van 60’er jaren LPs, van alles wat in beperkte oplage is uitgebracht (afwijkende hoezen/verpakkingen vooral), alle CBS LPs van Johnny Cash, de entreebewijzen van alle concerten waar ik naar toe geweest ben, de (gratis) CDs van het Engelse muziektijdschrift Uncut enz enz
Maar het meest happy word ik van een near mint exemplaar van een Nederlandse uitgave met fotohoes van een originele Chuck Berry, Little Richard of Jerry Lee Lewis single.

2-Wie zijn je favoriete artiesten?
Laat ik deze vraag maar letterlijk opvatten, dan hoef ik tenminste niet de halve popencyclopedie over te schrijven: Rolling Stones.
Niet persé vanwege de muziek want er zijn nog wel wat artiesten te bedenken die ik net zo waardeer, maar er is geen andere band die ik, sinds 1970, zo intensief gevolgd heb (en nog steeds volg) als de Stones.

3-Wat kan je zeggen over het meest memorabele concert dat je hebt bijgewoond?
Woensdag 14 december 1977 – Eksit Rotterdam
Op het hoogtepunt van de punkmanie werden de Sex Pistols door vrijwel alle concertzalen in Groot Brittanië geweigerd. Daarom deden ze een korte 10 daagse tour door Nederland. Op maandag waren wij nog voor niks naar Gouda geweest. Concert afgelast in verband met griep. Op dinsdag ging ook Winschoten niet door. Later in de week verklaarde Johnny Rotten doodleuk dat er geen sprake was geweest van griep, hij was gewoon 2 dagen te bezopen geweest om het podium op te kunnen ….
Min of meer op goed geluk reisden we (mijn broer Leo, ik en nog iemand wiens identiteit mij nu niet meer te binnen wil schieten) woensdag laat in de middag af naar de Eendrachtstraat in Rotterdam. Er was geen voorverkoop geweest dus iedereen voelde al wel aan dat je vroeg aanwezig moest zijn om een kans te maken binnen te komen. Het was dan ook enorm druk in het smalle straatje ter hoogte van de Eksit ingang. Zeker 1.000 man, terwijl er maar net aan 300 man in het voormalige schoolgebouw pasten.
Een heel opgefokt sfeertje. Er stond een auto geparkeerd waar gewoon overheen gelopen werd. Drie agenten te paard probeerden de meute enigszins in het gareel te houden. Een in de straat woonachtige hippie had zijn bovenramen opengezet, de speakers er uit gehangen en draaide snoeihard Pink Floyd….. Om 20.00 uur werd begonnen de concertgangers een voor een binnen te laten. Het gedrang nam al snel abnormale proporties aan. Het ene moment stond je nog geen 2 meter van de voordeur af, even later stond je achteraan en kon je weer opnieuw beginnen. Om 20.30 uur waren er al heel wat mensen binnen en begon bij ons de vertwijfeling toe te slaan. Dat ging zo niet meer lukken, andere tactiek was geboden. We werkten ons naar de muurkant van de huizen naast Eksit toe en schoven vervolgens langs de muren beetje bij beetje richting ingang. Dat lukte beter. Ik kwam nog net binnen, maar vlak achter mij werd de voordeur onder luid protest uit de straat dicht gedaan. Eksit was vol.

Net bekomen van alle inspanningen, kletsnat van het zweet, stond ineens Johnny Rotten al op het podium. Hij had een authentieke lederen vliegeniersmuts uit WOII op zijn hoofd. Om te beginnen bracht hij het Rotterdams publiek de Hitler groet en verwelkomde iedereen met een hartgrondig “you fuckin’ assholes”. De complimenten werden direct beantwoord met grote klodders spuug richting het podium. Rotten bracht zijn minachting voor het publiek ook tot uitdrukking door regelmatig achter een speakerbox te gaan zitten zingen. Sid Vicious zette de hakken van zijn laarzen op alle handen die meenden zijn podium aan te kunnen raken. Drummer Paul Cook werd continu met van alles en nog wat (bierglazen) bekogeld. En gitarist Steve Jones ging tijdens een solo faliekant op zijn bek, gestruikeld over alle rotzooi die er inmiddels op het podium lag.
Na een klein uur was het afgelopen. Maar niet nadat Sid Vicious nog even goed door het lint ging door met zijn basgitaar, die hij bij de kop beet had, in te gaan hakken op een stel ruziezoekers in het publiek. Een deel van de aanwezige Hells Angels die als ordedienst fungeerden (waar heb ik dat eerder gehoord?) moesten hem afvoeren naar de kleedkamer, terwijl de andere Angels zich nog even met de ruziezoekers bezig hielden.

Alleen van de muziek kan ik mij niet veel meer herinneren.

4-Wat is je favoriete album aller tijden?
Bestaat er wel zoiets als één favoriet album?
Misschien als je wat overzichtelijker te werk ga dan zoals ik het doe…….
Maar vooruit ik zal toch iets noemen: LA Woman
Dat was in 1971 één van de eerste LPs die ik kocht (bij Dankers op de Coolsingel in Rotterdam). In de originele uitgave met het ruitje en de foto van de Doors op de binnenhuis i.p.v. op de hoes zelf. De aanschafprijs was fl.14,99, hetgeen voor mij betekende dat ik hiervoor bij mijn vader op de tuin 1.499 tomatenkistjes van een zacht kartonnen binnenlaag moest voorzien (bakkies papieren).
Voor LA Woman heb ik nog steeds een zwak. Draai hem ook nog vaak (zeker 1 x per jaar).

5-Wat is je favoriete song aller tijden? (hoeft niet van dezelfde artiest te zijn)
Bestaat er wel zoiets als één favoriete song? Tuurlijk wel: ‘Satisfaction’.
Vanwege de energie, de herkenbaarheid (al na 0,1 seconde van het intro) en de geweldige coverversie van DEVO. Vanwege de (uitgekauwde) Keith Richards-anekdote dat hij de riff tot zijn verbazing “de volgende morgen” op zijn casseterecorder aantrof gevolgd door gesnurk………. Zou hij half slapend ’s nachts op zijn hotelkamer in hebben gespeeld.

Tijdens de Voodoo Lounge tour speelden de Stones ‘Satisfaction’ al halverwege het concert. In een van de krantenrecensies merkte de verslaggever op dat, aan de publieksreactie af te meten, het net leek alsof er op dat moment een compleet nieuw concert van start ging.

6-Wat is je laatst aangeschafte lp / cd / dvd ?
‘Final straw’ van Snow Patrol.
Ben hem tijdens het bedenken van de antwoorden op deze vragen aan het draaien. Klinkt wel aardig. Ik meen gelezen te hebben dat Snow Patrol ook een aantal keren in het voorprogramma van de komende U2 tour staat.

7-Welk hoofdstuk uit ‘50 JAAR POPHISTORIE, blunders, jatwerk & frustratie’ sprak het meest aan of verraste je zelfs?
Ik hou het op de prachtig verzorgde uitgave door Mull Brull boeken. Benieuwd naar de volgende release!

8-Is er in het boek een passage die je als ‘herkenningspunt’ ziet, bijv. foto van een concert waar je bij aanwezig was, song die jezelf ‘grijs gedraaid’ hebt, muzikant die je ontmoet hebt…..
De eerste associatie die ik met het boek heb is de recensie in muziekkrant Oor (Bevaart kan niet schrijven). Taaltechnisch gesproken is inderdaad niet alles in het boek even zuiver van toon. Maar je hoeft toch ook niet te kunnen zingen als Frank Sinatra om een onderhoudende plaat te kunnen maken. Vraag dat maar eens aan Tom Waits.

Twee foto’s uit het boeken springen er voor mij in het bijzonder uit. Tom Waits op blz. 70, genomen tijdens misschien wel het beste concert waar ik ooit naar toe geweest ben (Den Haag, 1999). Vorig jaar in Carré was super, maar in mijn herinnering was Den Haag nog net iets specialer.
En de foto van Bono/Edge op blz.26. Stond ineens vlak voor onze ogen Paul Bergen naast Bono op de catwalk in het Gelredome. Dat vergeet je ook nooit meer.

9-Van welke overleden artiesten had je graag een concert bijgewoond? Stel je favoriete dodenorkest samen.
Al meer dan 30 jaar speur ik de bladen af naar een reünie-optreden van Jim Morrison met de andere 3 Doors. Tot nu toch nog zonder succes. Een paar jaar geleden ben ik al eens naar de LA Doors in Speakers geweest. Apart fenomeen, die tribute bands. Ik herinner mij ook nog goed een Pink Floyd tribute band uit Rijswijk e.o. die op een massaal volgelopen markt in Delft integraal ‘The Wall’ naspeelde. En goed hoor.

10-Welk van de afgelopen 5 decennia spreekt je muzikaal het meest aan?
Ik heb gevoelsmatig het meeste met de 60’er jaren. Waarschijnlijk vooral vanwege de vele prachtige vinyl singeltjes die er toen bijna iedere week wel uitkwamen van de Kinks, de Who, de Yardbirds, de Small Faces, de Hollies, de Jimi Hendrix Experience, Cream, Them, de Pretty Things, de Beatles, de Golden Earring(s), de Q65, Cuby + Blizzards enz

11-Welke muzikanten zijn het meest onderschat of ondergewaardeerd?
De Triffids uit Australië. Een aantal prachtige CDs begin jaren 90 (Black Swan, Calenture, de eerste CD die ik ooit in mijn bezit kreeg, gewonnen bij een VPRO kwisje).
De eerste Mystery Slang CD ‘Venus Grove’ is ook ten onrecht relatief onbekend gebleven.
En Echo + Bunnymen hadden van mij net zo groot mogen worden als U2. Gelukkig krijgen ze nu volop de credits van Coldplay.

12-Welk nummer zou je graag gecoverd zien door je favoriete zanger(es)?
‘A lovers question’ van Clyde McPhatter is ooit door de Stones uitgeprobeerd, ik meen tijdens de sessies voor Steel wheels. Laten ze dat maar eens uitbrengen.

O ja, en ook ‘One bourbon, one scotch, one beer’ van John Lee Hooker lijkt me wel wat voor de Stones. Eens kijken of ze het (nog) beter kunnen dan George Thorogood.

13-Wie is de meest beroemde of indrukwekkende muzikant, die je ontmoet hebt of het podium mee gedeeld hebt?
De bekendste die ik mij herinner is Alice Cooper, in 1989 bij Veronica radio. Alice was er voor promotie en ik had aan een popquiz meegedaan en onder meer een paar vragen over Alice beantwoord. Na afloop heb ik hem even gesproken. “Nou”, zei Alice, “dat had ik zelf allemaal niet meer geweten hoor”.

Maar de sympathiekste muzikant die ik gesproken heb was Rinus Gerritsen van de Golden Earring. Toevallig ook bij Veronica radio en weer bij een quiz. Rinus zelf had ook meegedaan (en bepaald niet onverdienstelijk als ik het mij goed herinner). Na afloop had Rinus geen haast om weg te komen en kon ik hem, als een ware fan, allerlei Earring-geheimen ontfutselen. Zo maakte ik een goede beurt bij Rinus door te stellen dat het intro van Radar love vergelijkbaar direct herkenbaar was als bijv. het intro van ‘Satisfaction’. En dat mede daaraan ‘Radar love’ volgens mij zijn klassieke status heeft ontleend. Rinus glom, want hij vertelde vervolgens dat, hoewel de credits voor Hay/Kooymans zijn, juist hij het intro bedacht had.

En ook staat mij nog goed bij dat we het hebben gehad over de veel gezochte Earring-single ‘Lonely everyday’. Dat was in 1965 de beoogde opvolger van de debuutsingle ‘Please go’. De eerste persing lag al klaar voor verzending naar de platenwinkels, toen op het laatste moment besloten werd de single terug te trekken. De reden zou zijn dat er te veel (grote) taalfouten in de engelse tekst van Rinus zouden zitten. Maar ook was inmiddels ‘That day’ al opgenomen en dat nummer werd betere hitkansen toegedacht. Afijn, vrijwel de gehele eerste oplage van ‘Lonely everyday’ werd vernietigd, op een aantal exemplaren na. Die paar overgebleven singles waren 25 jaar later natuurlijk zeer gewild bij platenverzamelaars. Op de beurs brachten ze (eind 80’er jaren) al gauw zo’n 500 gulden op. Toen ik Rinus vertelde dat alleen ‘Lonely everyday’ nog in mijn verzameling Earring-singles ontbrak, zei hij zonder omhaal dat hij er nog een paar thuis had liggen. Ik kon er gerust een krijgen van hem. Hij gaf me zelfs zijn adres in Voorburg. Ik moest maar eens langs komen. Nooit gedaan natuurlijk, want dat vond ik achteraf nou net een beetje te gênant worden….. Hallo Rinus, hier is die fan weer om even dat kostbare singletje voor niks op te komen halen………

Als we sinds die ontmoeting de Earring bijv op tv zien dan is het bij ons thuis vaste prik: “hé, mijn vriend Rinus is er ook bij”.

En om het Earring-verhaal helemaal af te maken. Ik zag van de week op de Duitse Ebay site ineens een single waarvan ik het bestaan niet eens kende: ‘The truth about Arthur/Gipsy rapsody’. Helemaal mint en met prachtige fotohoes. Flink op geboden, maar toch niet gewonnen. Nou mis ik dus nog 2 Earring singles. Zou Rinus ze nog hebben liggen?

14-Wat vind je een typerende opmerking van jezelf over (een bepaald onderdeel van) de muziekentertainment en wil je als statement zeggen, m.a.w. wat getuigt van jouw visie t.a.v. de muziek(industrie)?
Je hoort vooral wat oudere mensen regelmatig opmerken dat er tegenwoordig nauwelijks meer goede muziek gemaakt wordt. Da’s natuurlijk onzin. Er wordt nog steeds veel goede muziek gemaakt, net als heel veel slechte muziek trouwens. Het ligt er maar net aan hoeveel moeite je er voor wilt doen om van die muziek kennis te nemen.

Daarnaast is het volgens mij wel zo, dat veel mensen op de een of andere manier altijd een zwak blijven houden voor de muziek uit hun jeugd. Waarschijnlijk is het daarom dat het idee ontstaat dat er vroeger betere muziek gemaakt werd.

15-Heb je nog tips voor luisteraars en lezers op één of ander gebied van muziek?
Op 19 en 20 juli a.s. Lucinda Williams in Paradiso.
De DVD ‘The kids are alright’ van de Who. Fantastische, soms hilarische, compilatie van tv optredens gedurende de gehele carrière van de band.

16-Wie stel je voor om te zijner tijd als gast voor deze rubriek uitgenodigd te worden?
Hans “Homesick” de Vries. Al een paar jaar niet meer gesproken. Benieuwd wat hij voor antwoorden weet te produceren na ruim 25 jaar in bandjes (bands) spelen.