Bekijk ook: www.deteennagelsvankeithrichards.nl

Recensie 'De Teennagels van Keith Richards'

Over sommige dingen kan je kort zijn: Karel Kanits (geb. 1955) kan echt goed schrijven. In ‘De Teennagels van Keith Richards’ komt dit opnieuw goed naar voren vooral in zijn harde humor en originele taalvondsten.

Door: Erik Bevaart

Inhoudelijk is dit boek geschreven vanuit een context van een Stones-fan. En een ware fan, die zich veel moeite getroost in het bijwonen van Stones-concerten in binnen- en buitenland, maar ook in het aanschaffen van een dure Stones-collectie. Dit gaat gepaard met veel zelfspot van de schrijver en leedvermaak voor de lezer. Eigenlijk is dit boek verplichte kost voor de Consumentenbond, want veel duidelijker dan in dit boek wordt het afzien bij megaconcerten, waar nota bene woekerprijzen voor betaald moeten worden, niet openbaar gemaakt.

Het boek straalt een Haags karakter uit, niet in de laatste plaats door de fraaie, van Marnix Rueb afkomstige, tekening op de omslag en door het voorwoord van Sjaak Bral, die de komische sfeer treffend inleidt. Bovenal is het overduidelijk geschreven vanuit een Haags gevoel, zodat o.a. Amsterdam, Rotterdam en Groningen er bekaaid vanaf komen. Met openingszinnen als ‘Het wordt hard tijd dat ze Groningers gaan ondertitelen. Je stelt een eenvoudige vraag en krijgt een antwoord zonder klinkers. Of je het zelf maar bij mekaar wil scrabbelen (…)’ krijgt hij wellicht onze meest noordelijke inwoners toch ook aan het lachen. Het boek leest lekker weg door een ‘lekkere’ mix van spreek- en schrijftaal.

Voor het meest komische verhaal zou in aanmerking kunnen komen het avontuur in Parijs, maar het meest gevoelige verhaal wordt bewaard voor het einde. En uiteindelijk draait het daar in de muziek om, dat het je raakt en er op bepaalde momenten steun aan beleeft.